விஸ்வரூபம் - சில அனுபங்கள்

இந்த நாவல் வெளி வந்தவுடன் வாங்கி வந்து, மெதுவாக சமீபத்தில்தான் வாசித்தேன். 790 பக்கங்கள். முன்னுரையில் ஒரு வகையில் என் கதையும்தான் என்கிறார் முருகன். கதையில் முருகனை தேடுவது ஒரு சுவாரசியம்.

இந்த பதிவு நாவலின் விமர்சனமல்ல. அந்த தகுதியெல்லாம் எனக்கில்லை, ஆனால் இது வாசிப்பனுவத்தை பற்றியது. புத்தக வாசிப்பு அருகி வரும் இக்காலத்தில் ஏன் படிப்பது அவசியம் என்ற ஒரு அனுபவ பகிர்தல்.

இந்த நாவல் மூன்று தேசங்களில் பயனிக்கிரது. கதாசிரியர் வாழ்ந்த நாடுகள் என்பதை சொல்லத் தேவையில்லை. உதாரணத்துக்கு நாவலில் வரும் எடின்பரோவில் வசித்தவனாதலால் கதையில் வரும் எடின்பரோ நகர வர்ணனைகள் எடின்பரோவை அப்படியே கண் முன் நிறுத்துகிறது.

முருகனின் இழையோடும் நக்கல் நையாண்டி கதையெங்கும் கூடவே அந்த செம்பு போலவே வருகிறது.

என்னை கவர்ந்த ஒன்று அத்தியாயம் 53 காலம் 28 மே 1910 சாதாரண வருஷம் வைகாசி 15 சனிக்கிழமை

கதையின் போகிர போக்கில் இப்படி எழுதுகிறாா்:

இந்த நிகழ்வு ஒரு உண்மையில்  நடந்த சரித்திர மற்றும் வானியல் நிகழ்வு. கதையில் குறிப்பிடும் வால் நட்சத்திரம் Haley's comet. கிட்டத்தட்ட 75 வருடங்களுக்கு ஒரு முறை பூமிக்கு அருகே கடந்துசெல்லும்.  கடைசியாக வந்தது 1986ல், மீண்டும் 2061ல் வரும்.  1910ல் இது தோன்றியபோது மக்கள் பல வகையில் பீதியடைந்தது விஞ்ஞானத்தின் வீச்சு பரவலாக இல்லாததால் ஏற்பட்ட பகுத்தறிவு இல்லாத மூடநம்பிக்கைகள் மிகுந்திருந்ததால் வந்த விளைவு என்று புரிந்துகொள்ள முடியும். இதுவே 1986ல் விஞ்ஞானம் பரவலாக வளர்ந்துவிட்ட காரணத்தால் 1910ல் இருந்ததைப்போல் அவ்வளவு பீதியை கிளப்பவில்லை. 

மேலும் ஹேலீஸ் வால் நட்சத்திரம் பற்றிய சுவாரசியமான ஒரு செய்தி  அமெரிக்க எழுத்தாளர் மார்க் ட்வைன் சம்பந்தபட்டது.  இவர் பிறந்த வருடம் 1835 ஹேலீ வால் நட்சத்திரம் தோன்றிய வருடம். சரியாக 75 வருடங்கள் கழித்து மீண்டும் இந்த வால் நட்சத்திரம்  தோன்றுவதற்கு ஒரு வருடம் முன்பு, "நான் இந்த வால் நட்சத்திரம் தோன்றியபோது பிறந்தேன், இது மறுபடி அடுத்த வருடம் வருகிறது அப்போது அதனுடனே நானும் செல்வேன் . அப்படி நிகழவில்லை என்றால் அது மிகப்பெரும் ஏமாற்றமாக இருக்கும். கடவுள் சொல்லியிருக்கிறார். சந்தேகமேயில்லை, கணக்கில் கொள்ளவியலாத இரண்டு மனம் போனபோக்கில் உலவும் இந்த இருவரும் சேர்ந்தே வந்ததுபோல் இப்போது சேர்ந்தே செல்லவும் வேண்டும்"  என்று தனக்கே உரித்தான நகைச்சுவையுடன் ஆரூடம் சொல்லியிருந்தார்.

என்ன மாதிரியான தீர்க்கதரிசனம், மிகச் சரியாக 1910 ஏப்ரல் மாதம் 21ம் தேதி மாரடைப்பால் இறந்தார்,  வால் நட்சத்திரம் தோன்றிய மறுநாள்!!

விஸ்வரூபம் நாவலில் வரும் ஸ்தூலமாக அலையும் ஆன்மாக்கள் போன்று, ஒருவேளை மார்க் ட்வைன்னும் இந்த வால் நட்சத்திரம் மீண்டும் 1986ல் வந்தபோது கூடவே வந்திருப்பாரோ என்ற எண்ணம் ஏனோ குறுகுறுக்கிறது.  முருகனுக்கு நன்றி இப்படி ஒன்றை கதையில் இணைத்து எழுதியதற்கு. வாசிப்பு என்பது இப்படியான அனுவங்களை ஏற்படுத்தக்கூடியது.

வெளவ்வால் பறக்கும் அந்தி வேளை

உடன் வேலை பார்க்கும் ஒரு ஜப்பானிய நண்பரோடு பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது சுமோ மல்யுத்தம் பற்றி பேச்சு வந்தபோது சுமோ மல்யுத்த வீரர்கள் கடைபிடிக்க வேண்டிய கோட்பாடுகள் மிக ஆச்சர்யமாக இருந்தது. சுமோ மல்யுத்த போட்டியில் ஜெயித்தவர் மற்ற விளையாட்டுப் போட்டிகள் போல் கையை காற்றில் குத்தி, பல்டி அடித்து, ஒரு குத்தாட்டம் போட்டு கொண்டாடக் கூடாது. வெற்றி தோல்விகளை சமமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஒரு உயர்ந்த தத்துவத்தை பின்பற்றி வரும் ஒரு கொள்கை. மற்றொரு விஷயம் சற்று நம்ப முடியவில்லை. சுமோ வீரர்கள் மற்ற விளையாடுப் போட்டிக்காக பந்தயம் கட்டுவது கூடாதாம். வெற்றியை கொண்டாடினார், இல்லை மற்ற விளையாட்டுக்காக பந்தயம் கட்டினார் என தெரிந்தால் இவர்கள் சுமோ சங்கத்திலிருந்து ஆள் அனுப்பிவிடுவார்கள். மேலுமொன்று சுமோ வீரர்கள் கார் ஓட்டக்கூடாதாம். ஒருவேளை கார் நசுங்கிவிடும் ஆபத்து இருக்கிறது என்பதாலோ?

மற்ற விளைட்டில் ஈடுபடுவதை அனுமதிக்காத சுமோ சங்க விதியை கிட்டத்தட்ட எழுதப்படாத விதி போல இந்திய மக்கள் கடைபிடிக்கிறார்களோ என எனக்கு தோன்றுகிறது. அதாவது கிரிகெட் தவிர வேறு விளையாட்டே உலகில் இல்லை என்ற ஒரு மனோபாவம். ஏன் என்றால் இதே ஜப்பானிய நண்பர் என்னிடம் கிரிகெட் தவிர வேறு என்ன விளையாட்டில் உஙகளுக்கு விருப்பம் உண்டு என்று ஒரு கேள்வி கேட்டார். ஏன் அப்படி கேட்கிறீர்கள் என்றேன், இல்லை நான் பார்த்த அநேக இந்திய நண்பர்கள் கட்டாயம் கிரிக்கெட் பற்றியே பேசுவார்கள் என்றார். ஒரு வகையில் இவர் சொல்வதும் சரிதான். நான் சந்தித்த பல ஐரோப்பியர்கள் இந்தியர்கள் பொதுவாக கிரிகெட் மட்டுமே விளையாடுவார்கள் என்ற ஒரு பொதுவான அபிப்பிராயத்தையே கொண்டுள்ளனர்.

என் சொந்த அனுபத்தில், நான் ஐந்தாம் வகுப்பு முடிந்த கோடை விடுமுறையில் நாங்கள் வாடகைக்கு குடியிருந்த மதுரை ரேஸ் கோர்ஸ் காலனியில் இருந்து பழங்காநத்தம் அருகே சொந்த வீட்டு கட்டி போனதிலிருந்து அதுவரை அறிந்திராத கிரிகெட்டை கற்றுக்கொள்ள வேண்டியதாகிப்போனது. ரேஸ் கோர்ஸ் காலனியின் நடுவே ஒரு மைதானம் இருக்கும். பள்ளிமுடிந்து வந்ததும் வராததுமாக உடனே ஓடி அவரவர் வயதுக்கு ஏற்ப நண்பர்களுடன் குறுக்கும் நெடுக்குமாக கால்பந்தாட்டம் நடக்கும். காலகளில் காலனிகள் எல்லாம் கிடையாது. மூன்று மாடிகள் கொண்ட கட்டிடங்கள் சுற்றிலும் இருக்கும். யாராவது அந்த மூன்று மாடி உயரத்துக்கு பந்தை அடித்தால் “ஹோய் அட்லஸ் டோய்” என்ற கோஷமிடுவார்கள். அடித்தவர் அன்று ஹீரோ. பொங்கல் மற்றும் கோடை விடுமுறைகளில் குழுக்களிடையே போட்டிகள் நடைபெறும். அப்போது பீலே மிகவும் புகழ் பெற்ற ஆட்டக்காரராக இருந்தார். அப்போது டிவியெல்லாம் கிடையாது ஆகையால் பீலே எப்படி இருப்பார் என்பது கூட தெரியாது, ஆனால் “போடா பெரிய பீலே” என்று கிண்டலடிப்பது சதாரணம். இப்படி ஆனந்தமாக கால்பந்தாட்டம் ஆடியவனை வீடு மாற்றம் வேறு வழியின்றி கிரிகெட் ஆட்டத்தை பழக வேண்டிய சூழ்நிலைக்கு தள்ளியது. புது வீடு இருந்த இடத்தில் எங்கள் வீடும் அருகே மேலும் இரண்டு வீடுகளைத் தவிர வேறு வீடுகளே கிடையாது. வடக்கு பக்கமாக போடிநாயக்கனூருக்கு போகும் இரயில் பாதை. கிழக்கே பைபாஸ் பாலம், மற்றபடி சுற்றிலும் வயக்காடு. இதில் சேர்ந்து விளையாடுவதற்கு பசங்களும் இல்லை விளையாட இடமும் இல்லை.

இரண்டு வருடங்களில் மெதுவே அங்குமிங்குமாக வீடுகள் முளைக்க ஆரம்பித்தன. புதிதாக நட்புகிடைத்தது. ஆனால், ரேஸ் கோர்ஸ் காலனிபோல விளையாட சரியான இடமில்லாமல், இருபது அடி அகல ரோட்டில் விளையாட கிரிகெட்டே சரியானதாக இருந்தது. கையில் கிடைத்த மூன்றடி கட்டையை கிரிக்கெட் மட்டை போல வெட்டி ஒருவன் கொண்டு வந்தான். ரப்பர் பந்து வருவதற்கு முன்பு, சைக்கிள் ரப்பர் குழாயை துண்டு துண்டாக வெட்டி செய்த பந்தை வைத்து ஆடுவோம். சிமெண்ட் மின்சார கம்பம் பல சமயம் ஸ்டம்பாக இருக்கும். கிரிகெட்டில் எல்-போர்டாக இருந்தால் முதலில் பந்துதான் பொறுக்கி போட வேண்டும். பின்பு அவுட்டே ஆகாமல் அழிச்சாட்டியமாக காஜி அடிப்பவர்களுக்கு இருட்டும் வரை பந்து வீச வேண்டும். வவ்வால் பறக்க ஆரம்பிக்கும் அந்தி வேளையில் போனால் போகட்டும் என்று காஜி கிடைக்கும். மூனாவது பந்தில் எதையாவது சொல்லி அவுட் என்று அனுப்பிவிடுவார்கள்.

ஒரு ஒரு கட்டத்தில், விளையாடும் இடத்துக்கு ஏற்ப இது மாறும். பரிட்சை அட்டையையும், ஏதாவது ஒரு பாட்டில் மூடியையும் வைத்து, வீட்டுக்குளேயே இண்டோர் கிரிக்கெட், வகுப்பில் கடைசி பெஞ்சில் உட்கார்ந்து புத்தகத்தின் பக்க எண்களை வைத்து புக் கிரிக்கெட் என பல வேறு உருவில் எங்கும் கிரிகெட் எதிலும் கிரிகெட். பின்பு தொலைக்காட்சி வந்த பின் முழு நாளும் உட்கார்ந்து ஒரு நாள் போட்டி பார்ப்பது. மறுநாள் அது பற்றி நண்பர்கள் அநிமேட்டடாக பேசுவது என்று கிட்டத்தட்ட சில ஐரோப்பியர்கள் இந்தியர்களை Armchair sportsmen என்று நக்கலாக குறிப்பிடுவது போலவே ஆகிவிட்டோமோ என்று தோன்றுகிறது.

பிரித்தானிய சாம்ராஜ்ய காலனிகளில், இப்படி கிரிக்கெட்டை கெட்டியாக பிடித்துக்கொண்ட நாடு இந்தியாவும் அதன் அண்டை நாடுகளுமே. இப்போது காமன்வெல்த் போட்டிகளை எப்படிநடத்தி முடிக்க போகிறார்கள் என்று உல்க நாடுகளின் பல ஊடகங்கள் கவனித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. ஏதாவது சின்ன விஷயம் கிடைத்தால் கூட அதை பெரிய விஷயமாக காட்டுகிறார்கள். உதாரணத்துக்கு இங்கு நியுசியின் டிவி3யின் நிருபர் தில்லியில் விளையாட்டு வீரர்கள் தங்கும் வசதிகளை காண்பித்து நல்லாத்தான் கட்டியிருக்காங்க ஆனா இன்னும் சரியாக சுத்தம் செய்யவில்லை என்று எங்கிருந்தோ ஒரு எருமை மேயும் காட்சியை காண்பிக்கிறார்கள். டெங்கு காய்சசல் வரக்கூடும் அபாயம் இருக்கிறது என்கிறார்கள்.

சரியாக பதினாறு வருடங்களுக்கு முன்பு இனஒதுக்கீட்டுக்கொள்கையை அகற்றி ஜனநாயக முறையை மீண்டும் கொண்டு வந்த தென் ஆப்பரிக்கா 1994 வரை விளையாட்டு போடிகளிலிருந்து புறக்கணிக்கப்ட்டாலும், 1995-ல் ரஃக்பி உலக கோப்பை (கொசுறு தகவல்: மார்கன் ஃப்ரீமேன் நடித்து இந்த வருடம் வெளி வந்துள்ள Invictus படம் இதைப் பற்றியதே) மற்றும் இந்த வருடம் கால்பந்து உலகக்கோப்பை போட்டிகளை வெற்றிகரமாக நடத்தி காட்டியுள்ளது. அட இது எல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமா?

இப்ப பாருங்க, எந்திரன் படம் பற்றி பரபரப்பா எதாவது தகவல்கள் வந்துகிட்டே இருக்கு. அதுல ஒன்னு, சங்கர் சன் பிக்சர்ஸ் கலாநிதி மாறனிடம் ‘படத்துக்கு 3 செட் போட வேண்டும். அதற்கு சென்னையில் வசதி இல்லை. ஐதராபாதில் உள்ள ராமோஜிராவ் பிலிம்சிட்டிக்குதான் போக வேண்டும்’ என்று சொல்ல, மாறன் உடனே உங்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய இடம் வேணுமனு திருப்பி கேட்க்க, சங்கர் தன் தேவைய சொன்ன உடனே ஆறே மாதத்தில் பெருங்குடியில் சிறப்பாக மூன்று ஏசி ஃப்ளோர்களை உருவாக்கிக் கொடுத்துள்ளார். இந்த மாதிரி திறமைகளுக்கும், கடின உழைப்புக்கும் இந்தியாவில குறையே இல்லை.

காமன்வெல்த் விளையாட்டை நடத்தி கொடுப்பதற்கே முழி பிதுங்குகிறது. உலக கோப்பையும் (கிரிக்கெட் அல்ல) ஒலிம்பிக்கும் நடக்க வவ்வால் மாதிரி தலைகீழாக தொங்கி கனவு கண்டால் ஒரு வேளை பலிக்குமோ??

முதுமை

இரு நிகழ்வுகள், வேறு வேறாக இருந்தாலும் மிகவும் தொடர்புடையதாக எனக்கு தோன்றியது.

என் அப்பாவின் மிக நெருங்கிய நீண்ட கால நண்பர் சமீபத்தில் இறந்து போனது பற்றி கேள்விப்பட்டேன். நல்ல வசதிகளுடன் சம்பாதிக்கும் மூன்று மகன்கள் அதுவும் எங்கோ கண்கானத தேசத்தில் என்றில்லை, தமிழ்நாட்டுக்குள்ளேயேதான். திடீரென்று மயங்கி விழுந்தவரை, ஏனோ தொலைபேசியை உபயோகிக்க பழகாத அவர் மனைவி பக்கது வீட்டிலிருந்தவர் உதவியுடன் எப்படியோ அருகிலிருக்கும் மருத்துவமனையில் சேர்த்தாயிற்று. விஷயமறிந்து உடனே வந்த மச்சான் இந்த அந்த மருத்துவமனை சரியில்லை என வேறு ஒன்றுக்கு கூட்டிச்சென்றார். விஷயம் கேளிவிப்பட்டு வந்து சேர்ந்த மகன்கள், அந்த மருத்துவமனையும் போய் வருவதற்கு வசதிப்படவில்லை என்று அபிப்ராயப்பட மீண்டும் இன்னுமொரு மருத்துவமனை மாற்றம்.

மேலோட்டமாக மிகுந்த அக்கறை கொண்டுள்ளதாக படும். ஆனால் அப்படி இல்லை. உதாரணத்துக்கு, மருத்துவமனையில் அப்பாவை பார்க்க வந்த மகன் அப்பா துண்டு கட்டி இருப்பதை பார்த்து ஏன் என்று கேட்க்க, முடியாமையினால் சிறுநீர் கழித்துவிட்டதால் என கூற, ஓஹோ என கேட்டுவிட்டு, சென்றதோடு சரி. உடனே சென்று ஒரு மாற்று வேட்டி வீட்டிலிருந்து கொண்டுவரவோ இல்லை பக்கத்து கடையில் வாங்கியோ கொடுக்க யாருக்குமே தோன்றாமல் போய்விட்டது. இப்படி பல்வேறு கசந்த அனுபவங்கள் அந்த மனிதரை மிகவும் பாதித்திருக்கவேண்டும். இரண்டு நாள் கழித்து மனச்சுமையுடனே இறந்துவிட்டிருக்கிறார்.
--
நானும் என் மகனும் நடந்து செல்லும் போது எங்களுக்கு முன்பாக ஒரு வயதானவர் கையில் வாக்கர் வைத்துக்கொண்டு மிக மெதுவாக சென்று கொண்டிருந்தார். மிக குறுகிய நடைபாதையாதலால் அவரை முந்தி செல்ல வேண்டுமானால் அருகருகே நடந்து கொண்டிருந்த நாஙகள் ஒருவர் பின் ஒருவராக அவரை இடித்துவிடாமல் நான் ஒதுங்கி என் மகனை அவரை முந்தி செல்ல விட்டிருக்கவேண்டும். ஆனால் அவரை விட மிக வேகமாக நடந்து கொண்டிருந்ததால் நிதானிப்பதற்குள் அவர் அருகே சென்று விட்டோம், நான் ஒதுங்கவில்லையாதலால் மிக லேசாக அவரை என் மகன் இடிக்க நேர்ந்தது. உடனே புன்னகையுடன் திரும்பியவர் “ I am sorry I am blocking your way" என்றார். பதிலுக்கு என் மகனும் "Not at all, sorry I bumped on you" என்று கூறி அவரை கடந்து வந்து விட்டோம். சற்று தள்ளி வந்த பின் என் மகன் என்னிடம்,

“ நீ ஏன் ஒதுங்கி வழி விடல்ல?” என்று கேட்டான்.

“அட தெரியாம ஒரு வேகத்துல வந்துட்டேன் அதான்” என்றேன்

" இருந்தாலும் your are wrong, you just reminded him of his old age, he will feel I am old, பாவம்” என்றான்.

எனக்கே என் மீது கோபமாக வந்தது, சற்று கவனமாக இருந்திருக்கலாம்.

--
முதுமை கண்ணாடி போல
எந்த சமயமும்
எதன் மூலமாகவும்
நொருங்கி விழுந்துவிட
காலத்தை பிரதிபலித்து
காத்து நிற்கிறது.

“தல வரும் பின்னே புகை வரும் முன்னே”

My name is khan பத்தி அவசரமா எழுதினதுல சில விஷயங்கள் விட்டுப்போச்சு.

இந்த படத்த பாக்குறதுக்கு மொதோ நாள்தான் “தல வரும் பின்னே புகை வரும் முன்னே”, அசல் படத்த ஆக்சிடெண்டா பாக்கவேண்டிதா போச்சு.

14 வயதாகும் என் மகனை இப்படிப்பட்ட மகோன்னத தமிழ் படங்கள் பார்ப்பதன் மூலம் டமிள் மொழியையும் டமிள் கல்சரையும் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வாய்ப்பிருக்கும் என கொஞ்சமே கொஞ்சம் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் என மனைவி அவனை PS3, DS மற்றும் கணணி விளையாட்டுகளுக்கு ஒதுக்கும் நல்ல நேரத்தை இந்த மாதிரி (வீணாப்போற) படம் பாக்க சொல்லி போராடி பாக்க வெப்பாங்க. பய புள்ள தமிழ் கத்துக்கறானோ இல்லையோ தல ஸ்டைல்ல ஹாவானா புடிக்காம இருக்கனுமேன்னு க்ளாஸ்கோ முருகனுக்கு நேந்துகிட வேண்டியிருக்கு.

இத தொடர்ந்து மை நேம் இஸ் கான் பாத்துட்டு, இடைவேளையிலே பையன் சொன்னது, ”This movie will show a way for the Indian films, it is very good" என்று. படம் முடிஞ்ச பின்னாடி பேசிக்கிட்டே வந்தோம்.

ஏன் இந்திய படங்கள் இப்படி காப்பி அடிச்சு படமெடுக்காம, மை நேம் இஸ் கான் மாதிரி ஒரிஜினலா எடுத்தா நல்லா இருக்குமே என்றான்.

என் மனைவி `காப்பி அடிச்சா என்ன தப்பு?` என்று ஒரு கேள்வி வைத்தாள்.
தமிழ்நாட்டுல இருக்கும் எல்லோரும் உலக சினிமா பாக்க வாய்ப்பில்ல, அப்படி இருக்கும் போது, சிறந்த ஆங்கில/வேற்று மொழி படத்த காப்பி அடிச்சு தமிழ்ல எடுத்தா பலரும் பாக்க வாய்ப்பிருக்கு என்றாள்.

இது ஒரு வகையில் சரியென பட்டாலும் காப்பி அடித்ததை ஒரு வரி இந்த கதை, அல்லது இந்த படத்தில் வரும் சில காட்சிகள், எந்த வேற்று மொழி படத்தை பார்த்து ஃப்பீல் ஆகி எடுக்கப்பட்டது என்று, யாருமே படிக்க முடியாத சைசில்லாவது போடலாமே என்றேன்.

`ஆமா படத்துல கடைசில போடற க்ரெடிட்ஸ யாரு படிக்கராங்க` என்றாள்??

ஆக கேள்வி மிக ஆழமானது, காப்பி அடிக்கரதுல என்ன தப்பு??

இயற்கையாகவே மனிதனின் உடலில் நகல் எடுப்பது என்பது வேறூன்றிப்போனது. செல் பிரிவதும், DNAவும் நகல் எடுக்காவிட்டால் நம் தாத்தா மாதிரி பாட்டி மாதிரி கண் காது, குரல், நடை, பாவனை எல்லாம் சாத்தியமில்லை.

மனிதன் எதையுமே கற்பதும் காப்பி அடித்துத்தான். ஆக ஒரு சக மனிதனின் படைப்பை பார்த்து இன்னொரு மனிதன் காப்பி அடிச்சா என்னா தப்பு? நல்ல கலை, கண்டுபிடிப்பு, படைப்பு எதுவானாலும் காலம் கடந்து நிற்கும். யார் செய்தது என்பது காலத்தால் முக்கியமற்றதாக ஆக்கிப்போகிறது. ஒரு வகையில் பொருளீட்டுவதும், சமூகத்தில் ஏற்றத்தாழ்வு ஏற்படுவதும் காப்பி அடிப்பதை தடை செய்வதலேயே தொடங்குகிறது.

எங்கோ ஆரம்பித்து இப்படி சோசலிச கொள்கைக்கு கொடிபிடிப்பது போல தோன்றினாலும், ஆதார கேள்வியான, காப்பி அடிப்பதில் என்ன தவறு என்பதை, 14 வயது குழந்தைக்கும் புரியும் வகையில் சொல்ல ஒரு பதில் கிடைக்கவில்லை.

இன்று புது ஆண்டு வந்தது

உலகத்தில் தலைசிறந்த புத்தாண்டு கொண்டாட்டங்களில் ஒன்றாக எடின்பரோவின் ஹொகமனி என்னும் 5 நாட்கள் கொண்டாட்டத்தை சொல்கிறார்கள். -6டிகிரி குளிரிலும் 80000 ஆயிரம் மக்கள் ராசகுமார தெருவை நிறைத்து விஸ்கியும் மூன்று இசை குழுவினரின் பாடல்களுக்கு ஆட்டமுகாக கொண்டாடினர்.

ஆரம்பத்தில் பனி விழுந்தபோது மிகவும் குதுகலமாகி, பனி விழும் மலர்வனம் என்றெல்லாம் பாட்டை முனுமுனுத்துக் கொண்டு போனது பத்து நாட்களுக்கும் மேலாக தொடர்வதால், சற்றே சலிப்பாகி வீட்டைவிட்டு வெளியே போகவேண்டுமானால் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு, ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக நான்கு மேலுடுப்பை அணிந்து கிளம்ப வேண்டியுள்ளது. எனினும் ஆசிய நாட்டு பிரஜைகளுக்கு பனி சற்று பிரமிப்பூட்டுவதாகவே உள்ளது.

கடந்த 20 வருடங்களில் இந்த அளவு பனி விழாததால் கவுன்சிலும் மக்களும் இதற்கு தயாரகவிலை. நடைபாதை எல்லாம் பனி உறைந்து ஐஸ் ஆகிவிட்டதால் காலை வைத்தால் ஒரே சறுக்கல், எப்போது வேண்டுமானாலும் விழுவதற்கு தயாராக சற்றே சுஜாதா பாஷையில் டேக்கிக் கொண்டுதான் நடக்க முடிகிறது. 42 பேர் வழுக்கி விழ்ந்ததலில் கால் பிசகல், சிறு முறிவு என மருத்துவமனை செய்தி. சாவியை மறந்து விட்டதால் இரவு வீட்டுக்கு வெளியே தங்க வேண்டி வந்ததில் உறைந்து போய் ஒருவர் மரணமடைந்தார், இருவர் மருத்துவமனையில் அபாகரமான நிலையில் உள்ளனர்.

விற்பனை வரியை 15 சதவிகிதத்திலிருந்து 17 சதவிகிதமாக ஜனவரி முதல் டார்லிங் ஏற்றிவிட்டதால் தேவையோ இல்லையோ வாங்கி குமித்து விட்டார்கள் யுக்கேவாசிகள். எந்த வருடமும் இல்லாத 26% அதிக விற்பனை.

புத்தாண்டில் ரெஷஷன் சரியாகி, RBS முன்பிருந்த நிலைக்கு திரும்பும், லேபர் ஆட்சியை இழந்து கன்சர்வேட்டிவ்ஸ் ஆட்சிக்கு வரக்கூடும், என அவரவருக்கு ஒரு எதிர்பார்ப்பு,

நம்பிக்கைகளே வாழ்வில் பலவற்றை சாத்திய மாக்குகிறாது. இந்த புத்தாண்டில் பலரின் கனவுகள் நிறைவேறும் என்ற நம்பிக்கையுடன்..

வழியில் சந்தி

வானிலை வல்லுனர்களின் கனிப்பை பொய்யாக்காமல் மிகச் சரியாக இந்த வருடத்தின் முதல் பனி கொட்ட ஆரம்பித்துள்ளது. முதலில் சட சட வென வேகமாக விழத்தொடங்கி விழந்த வேகத்திலேயே தண்ணீராகி, பின் சற்று நிதானித்து, ஜவ்வரிசியை கொட்டியது போல் மாறி, பின் சற்று வேகம் குறைந்து வெண்பஞ்சை பறக்க விட்டது போல் உருக்கொண்டு, அதன் பின் இன்னும் நிதானமாக பறவையின் இறகு போல் மெதுவே அசைந்து அசைந்து விழ, இந்த இடத்துல பிரமிளின் கவிதை ஏனோ நினைவுக்கு வருகிறது..

சிறகிலிருந்து பிரிந்த
இறகு ஒன்று
காற்றின்
தீராத பக்கங்களில்
ஒரு பறவையின் வாழ்வை
எழுதிச்செல்கிறது

பனிவிழும் சமயம் ஒருவித பேரமைதி நிலவும் அது அனுபவித்தால்தான் புரியும்...

பாதைகளே இல்லத பறவையின் வாழ்வு எப்படியிருக்கும்?? நீண்ட நேர் பாதை என்றால சிக்கலே இல்லை, ஆனா ஒரு சந்தி வந்து சேர்ந்தால் பிரச்சினையாகிவிடும், எப்படி? இப்படி ராபர்ட் ஃப்ராஸ்ட் Road Not Taken என்ற கவிதையில் சொன்னா மாதிரி..

TWO roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveller, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less travelled by,
And that has made all the difference.

எங்கிருந்தோ ஒரு மழை வந்தது

இடியோசை கேட்கிலயோ?

மழையில் நடப்பது என்பது எனக்கு பிடித்தமான ஒன்று. சமீபத்தில் இடியோசையுடன் கூடி மழை சென்றவாரம். எடின்பரோவில் அவ்வளவாக மின்னலோ இடியுடன் கூடிய மழையோ கிடையாது. பலருக்கு மின்னலை பார்க்கவே முடியவில்லையே என்ற வருத்தமும் கூட. வழக்கத்தைவிட இந்த வருட வசந்த காலத்தில் (மார்ச்-மே) மழை கம்மி. பனிக்காலம் முடிந்தவுடன் இங்குள்ள செர்ரி ப்ளாசம் (Cherry Blossom) மரங்கள் இலையே இல்லாமல் பூத்து தள்ளிவிடும் பார்க்கவே மிக ரம்மியமாக இருக்கும். செர்ரி பழத்துக்கும் இந்த செர்ரி ப்ளாசம் மரத்துக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை. அது வேறு வகை மரம் இது வேறு.

பல்கலைகழகத்துக்கு நடந்து செல்லும் வழியெங்கும் இந்த மரங்கள், வித விதமான வர்ணங்களில்..








நடந்துகொண்டே செல் காமிராவில் பிடித்ததால் அவ்வளவு சிறப்பாக வரவில்லை ஆயினும் அந்த அழகு காட்சியில் புரிபடும் என்று நினைக்கிறேன். வழக்கமாக பெஃபரவரி இறுதியில் பூத்துவிடும் இந்த மரங்கள் மார்ச் இறுதி தொடங்கி ஏப்ரலில்தான் பூக்கத் தொடங்கின. இப்படி பூக்கும் மரங்கள் கடந்து போன பனிக்காலம் எப்படி இருந்தது என்பதையோ அல்லது வர இருக்கும் கோடை எப்படி இருக்கக்கூடும் என்பதையோ எடுத்து கூறுவது போல் இருக்கிறது. அதனால்தான் இங்குள்ள மக்கள், இப்படி நடந்தால் அந்த வருடம் கோடை மிகவும் நன்றாக இருக்கும் என்ற ஒரு பழைய நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார்கள். அது மிகச் சரி என்பது போல கோலாகலமாக மழையே இல்லாத வெய்யிலோ வெய்யில் காயும் கோடை தொடங்கியுள்ளது.

நியுசியிலும் பனிக்காலம் முடிந்த பின் வச்ந்த காலத்தில் பூக்கும் பொஹுட்டுக்காவா மரங்களும் பார்க்க அழகாக இருக்கும்.





2007ல் நம்ம ஊருக்கு(தில்லி தொடங்கி, மதுரை வரை) போனபோது மரங்கள் இல்லாத பட்டினம் எங்கும், மக்கள், கட்டிடங்கள், கட்டிடங்கள், பின்பு மரங்களே இல்லாத வெளிகள். முன்பெல்லாம் நம்ம ஊரிலும் பூ பூக்கும் மரங்கள் இருந்தது. உதாரணத்துக்கு Flame or Fire of the forest என்று சொல்லப்படும் சிகப்பு வர்ணத்தில் பூக்கும் மரங்கள் இந்த செர்ரி மற்றும் பொஹுட்டுக்கு இணையான அழகு உண்டு.7% GDPயை நோக்கிய அசுர வளர்ச்சியில் இந்த மரங்கள் எல்லாம் காணமலே போய்விட்டன.

கிணற்றில் நீர் இறைத்து குளித்த காலம்

கிணற்றில் நீர் இறைத்து குளிப்பது என்பது தனி இன்பம் தான். அது ஒரு கனாக்காலம் மாதிரி ஆகிவிட்டது.அப்போதெல்லாம் வீட்டுக்கு வீடு கிணறு என்பது சாதாரணம். முதலில் தென்னமட்டை திரி கயிறுதான் இருந்தது. பத்து வாளி இறைப்பதற்குள் கையை பதம் பார்த்துவிடும். இருந்தாலும் 20-30அடி ஆழத்தில் தண்ணி இருக்குமாதலால் அது சாத்தியம். பின்பு லாரி டயரை மெல்லிதாக ஒரு அங்குலம் அகலத்துக்கு நறுக்கிய கயிறு பிரபலமானது. யோசித்து பாருங்கள் தேய்ந்து போன லாரி டயரை ரீ-ட்ரட் செய்து அதுவும் தேய்ந்த பின்னரே இந்த மாதிரி கயிறு உரிக்க வரும். ரிசைக்கிலில் லாரி டயருக்கு இவ்வளவு உபயோகங்கள்.

துண்டை கட்டிக்கொண்டு, சத்தமாக ஒரு பாட்டையும் பாடிக்கொண்டு, இறைத்து இறைத்து தலையில் ஜோவென்று கொட்டிக்கொண்டு குளிப்பது மிக மிக ஆனந்தமான கணங்கள். சில சமயம் பறவைகள் கூட்டமாக தண்ணீரில் கும்மாளமிடுமே அது மாதிரி. ஒரு பத்து வாளி முடிந்த பின் லைஃபாயோ இல்லை காதிகிராம் குடீர் சோப்போ (என் அண்ணன் சொல்லுவான் குடீர் சோப், தேயோ தேய் என்று தேய்தால் நன்றாக நுரை வரும், உங்கள் வாயில் என) போட்ட பின் மறுபடி ஒரு பத்து வாளி. குளிச்சா இப்படில்ல குளிக்கணும். இப்ப முடிதா என்ன?

அப்ப மதுரல பவர்க்ட் ஆகும்(இப்பவும்தான்) அதுவும் மதியானம் நல்ல உச்சி வெய்யிலின்போது. கோடை விடுமுறை போது என் பாட்டி மதுரைக்கு வருவார்கள். இந்த மாதிரி பவர்கட் ஆகி வியர்த்துகொட்டிவிடும். நான் விளையாடிவிட்டு ஒரு மூன்று மணிக்கு மேல் வீட்டுக்கு வந்து குளிக்க செல்வேன். அப்போது பாட்டி வெக்கை அதிகமா இருக்குடா ஒரு ரெண்டு வாளி ஜில்லுன்னு இறைச்சு ஊத்துன்னு சொல்லுவாங்க. சரி வான்னு ரெண்டு என்ன, இந்தா இன்னும் ஒரு வாளி, இன்னும் ஒரு வாளின்னு இறைச்சு ஊத்திக்கிட்டே இருப்பேன். மிக மிக சந்தோஷமானது அது.

1982ல் மாடக்குளம் கண்மாய் உடைந்து வந்த வெள்ளத்தில் என் வீட்டில் இருந்த கிணற்றில் சிமிண்ட் உறைகள் தாறுமாறாக சரிந்துவிட்டது. அதை அப்படியே மூடி விட்டு பக்கதில் புதிதாக இன்னுமொரு கிணறு வெட்டினார்கள். ஒரு வருடத்திலேயே தண்ணீர் மட்டம், நான் கிணற்று உள்ளேயே இறங்கி கப்பு வைத்து வாளியில் தண்ணீர் ரொப்பி இறைக்குமளவுகு கீழே போய்விட்டது அதனால் இன்னும் ஆழமாக தோண்டவேண்டி வந்தது. பிறகு அதுவும் கீழே போனதால், ஒரு நல்ல முகூர்த்த நாளில், நல்லிரவில் கம்ப்ரசர் வைத்து 150 அடி ஆழத்துக்கு ஆழ்துளை போட்டு, மோட்டார் போட்டு ஸ்ட்ராவில் இளநி உறிஞ்சுவது போல சுலபமாக 5 நிமிடத்தில் 1000 வாளி் ரொப்பிவிடலாம் என்றாகிப் போனது. ஆக இப்போது கிணறும் இல்லை, பாட்டியும் இல்லை.

தேவைகள் என சேர்த்துக்கொண்டதால் என்னவெல்லாம் இழந்து விட்டோம்? இறைத்து குளித்தால் நல்ல தேக பயிர்சி, முதுகு வலி எல்லாம் வந்து கஷ்டப்படவேண்டாம். நல்ல பைசப்ஸ் கூட வரக்கூடும். தேவைக்கு அதிகமாக கண்டிப்பாக தண்ணீரை வீணடிக்க மாட்டோம். தண்ணீர் மட்டமும் கீழேஏஏஏ போயிருக்காது. ஆனாலும் யார் யோசிக்கிறார்கள் இதைப் பற்றியெல்லாம்?

புதிய முகம்

இப்படி ஒரு முகம்



வேண்டுமா? லிஜ்ஜட் பாப்பட் ஒன்றை எடுத்துக் கொள்ளவும். 700-1000W மைக்ரோவேவ் அவசியம் தேவை. பாப்படில் சிறிதே சிறிது தண்ணீரை இரண்டு பக்கமும் தடவி மைக்ரோவேவில் வைக்கவும். பின்பு, ஹைபவரை தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டு, 1 நிமிடம் நேரத்தை தேர்ந்தெடுத்துவிட்டு, அப்படியே டிவி பார்க்க சென்றுவிட வேண்டும். சற்று புகைகிற நாற்றம் மூக்கை துளைக்கும் போது மைக்ரோவேவை நிறுத்தினால் மேற்கண்ட முகம் கிடைக்கும். அது எம்ஜியாராகவுக் இருக்கலாம் இல்லை The Dark Knight ஜோக்கர் மாதிரியும் வரலாம். அப்படியே டிவியில் ஒன்றிப்போய்விட்டீர்கள் என்றால், தீபாவளி மெர்குரியும் பார்க்கலாம்,அதற்கற்புறம் என்ன நடக்கும் என்பதை அவரவர் கற்பனைக்கு விட்டு விடுகிறேன்.

மனித மிருகம் மட்டுமே நகம் கடிக்கும்

காலையில் பஸ் பிடிப்பதற்காக பஸ் ஸ்டாப்பில் நிற்கிறேன். மழை தூறிக்கொண்டிருந்தது. மிதமான குளிர். 9.12க்கு வரவேண்டிய பஸ் 9.35 ஆகியும் வரவில்லை. எனக்கு முன்னால் நின்ற பெண் நகம் கடிக்க துவங்கியிருந்தாள்.
நம்மை அறியாமலேயே இயல்பாய் நடக்கும் விஷயம். கல்லூரியில் படிக்கும் போது என் நண்பன் டென்ஷனாகிவிட்டால் தன் கைவிரல் பத்தையும் கடித்து நகமில்லாது போக பக்கத்திலிருக்கு என் விரல்களை கேட்பான். ஆக பலருக்கு நகம் கடிப்பது (onychophagia) என்பது ஒரு டென்ஷன் வடிகால் மாதிரி. சிறு வயதில் கை சூப்பும் வழக்கம் இருக்கும் ஆனால் ஒரு 3-5 வயதுக்குள் நிறுத்தி விடுவோம். ஆனால் நகம் கடிப்பது பலருக்கு நீண்டு கொண்டே இருக்கும்.

கிரிகெட் கடைசி பத்து ஒவர் பாக்கும் பொழுதோ இல்லை சினிமா க்ளைமாக்ஸ், வகுப்பில் தன்னை கேள்வி கேட்டுவிடுவாரோ இல்லை என்னை ஏன் கேட்க்கவில்லை என்றோ, நகத்தை கடித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். நகம் கடிக்கிறேன் என்பதே தெரியாமல் இந்த பழக்கம் இருக்கும்.

இந்த நகம் கடிக்ற பழக்கத்த Pablo Picasso இப்படி சொல்லிருக்காரு: I draw like other people bite their nails; எப்படி இருக்கு?

நான் சிறுவனாக இருந்த போது யாரு நகம் வெட்டி விட்டார்கள் என்று யோசித்த போது அப்படி யாரும் வெட்டி விட்டதேயில்லை என்கிற விஷயம் சற்று ஆச்சர்யத்தை கொடுத்தது. பல்லாலே கடித்துதான் துப்பியிருக்கவேண்டும். சற்று வளர்ந்த பின் பர்மா பஜாரில் வாங்கிய ஜப்பான் தயாரிப்பு நகம் வெட்டி வைத்து வெட்டியது ஞாபகமிருக்கிறது. நீல கலரில் ப்ளாஸ்டிக்கில் பூ வேலைப்பாட்டுடன் வெட்டிய பின் ராவி நகத்தை சமன் செய்ய ரம்பத்துடன் பள பள வென்றிருக்கும். பல காலம் அதிலேயே வெட்டிய ஞாபகமிருக்கிறது. என் அண்ணனும் அதில்தான் வெட்டுவான், ஆனால் என் அக்காவுக்கு தேவையில்லை கடித்தே துப்பி விடுவாள்.

ஆனால் இப்போது பாருங்கள் என் பையனுக்கு நகம் வெட்டுவது என்பது எனக்கு மிகவும் சந்தோஷமான ஒரு விஷயம். ஆனால் அவனோ ஏதோ பெரிய சர்ஜரி மாதிரி ஆர்பாட்டம் செய்துவிட்டுதான் ஒரு வழியாக கையை நீட்டுவான். அதிலும் பல கண்டீஷன்களுடன். கையை தண்ணீரில் நனைத்தால் வலிக்காமல்(!!?) இருக்குமாம். (இது ஒரு சாக்கு, அப்படியே குழாயை திறந்து தண்ணீரில் விளையாடுவதற்கு நல்ல சந்தர்ப்பம்) முதலில் சுட்டு விரலில்தான் ஆரம்பிக்க வேண்டும். சுண்டிவிரலில் வெட்ட கூடாது. வெட்டிய பின் தனியாக இருக்கும் ரம்பத்தால் தானே ராவ வேண்டும். இத்தனையும் இருந்தாலும் அந்த பிஞ்சுக் கரங்களை பிடித்து ஏதாவது கதை சொல்லிக்கொண்டே வெட்டி விடுவது என்பது ஒரு வாத்சல்யமான தருனம். இப்போது வளந்து விட்டான் தானே வெட்டி கொள்கிறான். சில நேரம் அவன் வெட்டுவதை பார்க்கும் போது, படகை செதுக்கிய தச்சன் அது உருவாகி வாழ்கை என்னும் கடலில் செல்ல தயாராவதை கரையில் நின்று பார்பது போல், போது கடந்து போன அந்த சந்தோஷ தருனங்கள் நினைவில் வந்து போகும்.

நடந்தவை நடப்பவை-6

நீச்சல் வகுப்பு இருப்பதால் சனிக்கிழமை காலை கஷ்டப்பட்டு எழுந்து ப்ரின்ஸஸ் தெருவில் பஸ் பிடிக்க செல்லும்போது விஸ்கி வாசம் காற்றில் மிதந்து வந்தது. வெள்ளி இரவு இந்த ஊர் மக்கள் ஏதோ திங்கள் கிழமை இருக்கிற எல்லா சரக்கையும் கடலில் கொட்டிவிடப்படும் என அரசாங்க ஆணை வந்தது போல் குடித்து தீர்த்து விடுவார்கள். அந்த போதையில் யாராவது பாட்டிலை ரோட்டில் கவிழ்த்து விட்டிருப்பான்(ள்) என நினைத்தால் வீட்டைவிட்டு வந்து வின்சென்ட் தெரு, ஹோவ் தெரு தாண்டி ஃப்ரெட்ரிக் தெருவந்து ப்ரின்ஸஸ் வரும் வரை எங்கும் அதே வாசம். எடின்பரோவில் வைக்கோல் சந்தை அருகே இருக்கும் காலடோனியன் வடிசாலை (distillery) ஞாபகம் வந்தது. நேத்து ராத்திரி ஊத்திக்கிட்ட சரக்கு ஞாபகமா இருக்க காலையில் காற்றில் மிதந்து வரும் விஸ்கி வாசம் இந்த ஊர் "குடி"மக்களுக்காகவே.

நீச்சல் குளம் இருக்குமிடம் தெரியாமல், ஒரு சின்ன போர்டு போட்டு இருந்தது. உள்ளே போனால் இரண்டு பாட்மிட்டன் கோர்ட் சைஸ்க்கு குளம் மிகவும் சுத்தமாக இருந்தது. போன இரண்டு வாரங்களாக வந்த ஆசான் லீவுல போனதால இந்த வாரம் மேரி என்ற புது டீச்சர். இரண்டொரு நிமிடங்களிலேயே இவர் குழந்தைகளுக்கான ஆசிரியை என தெரிந்து போனது:

நீ எங்க தங்கியிருக்கே?

எப்படி வந்தாய் பஸ்ஸுலயா? காருலயா?

இன்னிக்கி நல்ல மழ இல்லியா?


என இப்படி சம்பாஷனை போய்கொண்டிருந்தது, இறுதியில் இதெற்கெல்லாம் மகுடமாக வகுப்பு முடிய ஐந்து நிமிடம் இருந்த போது "சரி இன்னும் அஞ்சு நிமிஷம் இருக்கு உங்களுக்கு என்ன பன்ணனும்னு தோனுதோ அத பண்ணுங்க!!!" (do whatever you like) என்றாளே பார்க்கலாம். என் பையனை நீச்சல் வகுப்புக்கு அழைத்து சென்று அங்கு குழந்தைகளுக்கு வகுப்பு முடிவில் ஒரு ஐந்து நிமிடம் இப்படி சொல்லி விட்டுவிடுவார்கள் அது ஞாபகத்துக்கு வர என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.

எனினும, எதையும் படிக்கனும் என வகுப்புக்கு வந்து விட்டால் வாத்தியாருக்கு நாம் எவ்வளவு வயதான போதும் குழந்தைகள் போல்தானோ என தோன்றியது.

மாலை மிக அருமையான வெய்யிலடித்ததால் வீட்டுக்கு அருகே இருக்கும் பொட்டானிக்கல் கார்டனை கண்டுபிடிக்கலாம் என நடக்க தொடங்கினேன். சில தூரம் வந்த பின் புகைபடக்கருவியை எடுத்து வந்திருக்கலாம் என்ற ஞானோதயம் கூடவே சோம்பேறித்தனமும் வந்ததால் சரி அடுத்த முறை பார்க்கலாம் என கார்டனுக்கு வந்து சேர்ந்தேன். நான் வந்த நேரம் மாலை 4.30 மணி. உள்ளே இருக்கும் கண்ணாடிவீட்டுக்கு வார இறுதி நாட்களில் மாலை 4 மணிக்கு மேல் அனுமதி இலவசம் என கேட்டுக்கு அருகே இருக்கும் போர்டு சொல்லியது. அஹா 3.50 பவுண்டு மிச்சம் என குதூகலமாக நடக்க தொடங்கினே.

உலகின் பல இடங்களிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட மரங்கள், செடிகள். எல்லாவற்றுக்கும் அதன் பெயர் எந்த நாட்டை சேர்ந்தது என்ற குறிப்புகளுடன் மிக அழகாக வைத்திருக்கிறார்கள்.

காமிரா எடுத்து வரவில்லையென்றால் என்ன அதான் செல் காமிரா இருக்கிறதே என சில வற்றை க்ளிக்கினேன்.





இங்கு எடின்பரோவில் எங்கு பார்த்தாலும் பூத்திருக்கும் டஃபோடில்(daffodil), கான்சர் சொசைட்டியின் சின்னம்.



நடந்து நடந்து கண்ணாடிவீட்டுக்கு வந்தேன். ஏன் இதற்கு 3.50 பவுண்டுகள் என புரிந்தது. மிகப் பிரமாண்டம். கிட்டதட்ட நம்ம சிவாஜி "சஹானா பாடல் செட் மாதிரி". வெப்ப மண்டலம், மழைக்காடுகள், வரண்ட பகுதி, பாம் (palm) மரங்கள் என இந்த பூமி உருண்டையில் உள்ள அத்தனை சீதோஷ்ன நிலைகளையும் உள்ளடக்கிய பகுதிகள கொண்டது. கீழே உள்ள படம் மழைக்காட்டு பகுதியில் நுழைந்தபோது கண்ணாடியில் படியும் நீராவி எஃபெக்ட் மொபைலின் லென்சில் படிந்து அதனாலேயே அழகாக வந்த படம்.



வெப்ப மண்டல பகுதியில் ஒரு மூலையில் ஷோகேஸ் மாதிரி வைத்து இந்த மண்டலத்தில் விளையும் சில முக்கியமான் பொருட்களை வைத்திருந்தார்கள். வெல்லம், சோளம், கோதுமை, வாழை, மாம்பழம், எள்ளு.. என அப்படியே பார்த்தால் ஒரு அரிசி மூட்டை அதன் மேலே என்னவென்று பார்த்தால் நம்ம ஊரு MTR இன்ஸ்டன்ட் இட்லி மாவு பாக்கெட!! அட பரவாயில்லையே என் தோன்றியது.

மன்னிக்கவும் சற்று உள்ளடங்கியிருந்ததால் ஃபோகஸ் ஆகவில்லை.

எல்லாம் முடிந்து வெளியே வரும் நூழை வாயில் கேட்டுக்கு அருகே வந்த போது ஐந்தும் மூன்று வயதுமான் மகளையும் மகனையும் ப்டித்துக்கொண்டு ஒருவர் எனக்கு முன்னே சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போது நான் கேட்ட சம்பாஷனை:

மகள்: "அவ்வளவுதானா டாடி?"

அப்பா: "ம் ஆச்சு. இப்போ சமத்தா இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் நடந்தா காருக்கு போயி அப்புறம் வீட்டுக்கு போகலாம்."

மகள்: "ம் சரி. அந்த அணில் எவ்வளவு நல்லா இருந்தது? க்ளாஸ்ஹவுஸ் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது. அம்மவோட இன்னொருதரம் வரலாமா?"

அப்பா: "ம் வரலாம். சரி இப்போ போகரதுக்கு முன்னாடி ஒரு வேல பாக்கியிருக்கு. இன்னிக்கு நம்மள ஃப்ரீயா உள்ள விட்டாங்க இல்லியா, ஆனா எவ்வளவு செலவு செஞ்சு நல்லா வெச்சிருக்காங்க அத பாராட்றா மாதிரி நீங்க இப்ப இந்த காச அங்க வெச்சிருக்கிற டொனேஷன் உண்டியல்ல போட்டுட்டு வாங்க", என கூறி இருவருக்கும் சில்லறைகளை கொடுத்து அவர்களும் போட்டு விட்ட வந்தனர்.

இன்று அனுமதி இலவசம் என்று எனக்கு பட்டது சிற்றின்பமாக தோன்றியது.

மேல் நாட்டவரிடம் குழந்தைகளை வளர்க்கும் சில நல்ல விஷயங்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

தொழில்நுட்ப தொந்திரவு

இரவு ஒரு மணியோ இரண்டு மணியோ "கீங்க் கீங்க்" என்று ஒரு நிமிடத்துக்கு ஒரு முறை மொபைலின் ஈனஸ்வரம். இந்த அலறல் பேட்டரியின் சக்தி குறைந்து போகும்போது ஞாபகமூட்டுவதற்காக.

தூக்கத்தை கலைத்த கடுப்புடன் எழுந்து சார்ஜரை இருட்டில் துழாவி கண்டுபிடித்து (தூக்க கலக்கத்தில் லைட் எல்லாம் போட சோம்பேறித்தனம்) அலறிக்கொண்டிருந்த மொபலை சார்ஜிங்கில் போட்டு விட்டு வந்து படுத்தேன். ஒரு நிமிடத்துக்கு பின் மறுபடி "கீங்க்" . மகா கடுப்பாகிவிட்டது. திருப்பவும் எப்படி கத்துகிறது என்று குழப்பம். போவதா வேண்டாமா என்ற யோசனை. காலையில் சார்ஜ் செய்ய நேரமிருக்காது. மொபைல் இல்லை என்றால் கஷ்டம் என்ற பிரக்ஞை வந்து வேறு வழியில்லாமல் எழுந்து என்ன பிரச்சனை என்று பார்த்தால் சார்ஜரின் ப்ளக்கை ஆன் செய்யவில்லை. ஆஹா என்னவொரு அடிப்படை பிழை. ஆன் செய்ததும் "ஙுடு ஙுடு" என்று வேறு ஒரு சப்பத்ததுடன் ஆ இப்பதான் "charging" நைனா என்றது.

வந்து படுத்தால் தூக்கம் வரவில்லை, ஆனால் சிந்தனை ஓட்டம் தொடர்ந்து இப்ப இந்த பதிவு வரைக்கும்.... யோசிச்சு பாத்தப்ப மொபைல சார்ஜரில் போட்டதும் அந்த விஷேச சப்தம் சார்ஜரிலிருந்து மொபைலுக்கு சக்தி வருகிரது என்பதை அறிவிக்க. எத்தனை முறை கேட்டிருக்கிறேன். ஆனாலும் கவனிக்கவில்லை. இந்த மாதிரி சப்தம் எதற்கென்றே நம்மில் பலருக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

மொபைல் என்பது மிக அத்தியாவசியமான ஒன்றாகிவிட்டது. அதனால் வெளியே செல்வதற்கு முன்பு அது முழுவதும் சார்ஜாகி இருக்க வேண்டும். மொபைல் வந்த புதிதில் இநத மாதிரி ஹை டெக் சமாசாரமெல்லாம் இல்லாமல் சமையத்தில் சார்ஜ் காலியாகி முழித்த சமயமெல்லாம் உண்டு.

ஆக இந்த மாதிரி உபயோகிப்போரிடமிருந்து பெற்ற கருத்து பின்னூட்டங்களை வைத்து இப்போது மென்மேலும் வளர்ந்துகொண்டே போகிறது. ஆனாலும் இப்போதிருக்கும் எந்த கருவியை எடுத்துக்கொண்டாலும் உபயோகிப்பாளரின் தேவைக்கு அதிகமாகவே தொழில்நுட்பத்தை தலையில் கட்டிவிடுகிறார்கள். எத்தனை பேர் தங்களிடம் இருக்கும் ஒரு கருவியை அதன் எல்லா அம்சங்களையும் ஒரு முறையாவது உபயோகப்படுத்துகிறார்கள்? பலருக்கு எதையாவது செய்து உள்ளதும் போவிடப்போகிறது என்ற பயமிருக்கும். அதுலயும் நம்ம மக்கள கேக்கவே வேண்டாம் புதுசா ஒரு காரு வாங்கினா சீட்டுக்கு பேக்டரில போட்ட கவரையே கழட்டாம ஓட்டும் மகா புத்திசாலிகள். இப்போது இந்த மொபைலையே எடுத்துக்கொள்ள்வோம். பேசுவது, டெக்ஸ்ட் அனுபபுவது இந்த இரண்டு மட்டுமே அடிப்படை தேவை. போதாததுக்கு இப்போது வலைத்தொடர்பு. சரி. ஆனா மிக கடுமையான போட்டியினால ரேடியோவில ஆரம்பிச்சு இப்போ mp3, காமெரா, வீடியோ, gps இத்தியாதின்னு நீண்டுக்கிட்டே போயிட்டிருக்கு. கடைசில சில பேர் அவசரத்துக்கு போன் போட்டு பேசரதுக்குள்ள ஆடி போயிடறாங்க. இல்லேன்னா வந்த போன கால எடுத்து பேசரதுக்குள்ள வாய்ஸ் மெசேஜுக்கு போயிடும். அடிப்படை வசதிகளுடனான விலை குறைந்தவற்றை சந்தையிலிருந்து எடுத்துவிடுகிறார்கள். அது பழசு இது புதுசு என்று. உனக்கு இப்போது இதுதான் தேவை என்ற முடிவுடன். பழசுக்கு எந்த ஒரு ஆதரவோ உதவியோ இல்லை உபரி பாகமோ ஒரு இழவும் கிடைக்காது.

ஆனல் தொழில்நுட்ப்பத்தை எடுத்துக்கொண்டால் ஒவ்வொன்றையும் மிக நுட்பமாக யோசித்து செய்கிறார்கள். இந்த சார்ஜ் குறைந்தால் சத்தம், சார்ஜரை மாட்டியவுடன் ஒரு வித சப்தம், சார்ஜ் ஆன பின் வேறு வித சபதம். இத்தனைக்கும் பின்னால் எத்தனை ஆராய்சிகள் நடந்திருக்கும்? இன்றைய காலகட்டத்தில் சில தொழில்நுட்பங்கள் நுகர்வோரின் வேண்டுதலுக்காக கொண்டுவருவதில்லை. ஆதை கண்டுபிடித்ததற்காக. அதற்கான ஆராச்சிக்காக செலவழித்ததை மீட்டு எடுப்பதற்காக புதிதாக எதையாவது சேர்த்துக்கொண்டே இருப்பது. சரி ஏன் ஆராய்ச்சி? சந்தையில் இருக்கும் கடும் போட்டியில் புதிதாக எதையாவது கொண்டுவந்து வாடிக்கையாளர்களை தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காக. ஆக வாடிக்கையாளராகிய நமக்கு "உனக்கு இது தேவை" என்று அனேகமாக நிறுவனங்கள் முடிவுசெய்கின்றன. சந்தையில் புதுசு என்றால் அது நமக்கு மிகவும் தேவைதான என்று யார் யோசிக்கிறார்கள்? பல சமயம் அந்தஸ்தை நிலை நிறுத்த நமக்கு தேவையில்லததையும் வாங்குவோம்.

இது வேணும், அதுவும் வேணும்...இன்னமும் வேணும்..

மனிதனின் தேவைக்கு எல்லை, தன்னையே முற்றிலுமாக அழித்துக்கொள்ளும் வரை!.

நடந்தவை நடப்பவை-3

எத்தனை காலம் ஆகும் மனிதனை மனிதன் மதிகக...

சென்ற வார இறுதியில் நானும் என் மனைவியும் வழக்கம் போல மாலை நடை அதாவது வாக்கிங் சென்று கொண்டிருந்தோம். அப்போது ஒரு வீட்டின் முன்னால் சுமார் பத்து பன்னிரெண்டு இளம் வாலிபர்கள் (வய்து 18-20 இருக்கும்) கோடையை கும்மாளமாக கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தனர். அனைவரும் பக்கீயா என இங்கு குறிப்பிடப்படும் ஐரோப்பியர்கள். கைகளில் கோப்பைகள், புட்டிகள். நாங்கள் அந்த வீட்டை கடந்து போகையில் சில கூக்குரல்கல் தனிப்பட்டு கேட்டது அது எங்களை நோக்கி என்பது புரிந்தது. நாங்கள் அதற்கு எந்த எதிர்வினையும் காட்டாது கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தோம். அப்போது எங்கள் பின்னே,கால்களின் மிக அருகே, ஒரு பாட்டில் உடைந்து சிதறியது. நான் நின்று திரும்பிப் பார்த்தேன். அதை எரிந்தவனிடம் ஒரே மந்தகாசம், மேலும் சில சங்கேத ஏக்காளிப்புகள். அதில் இருவர் எங்களை போய்விடுமாறு கூறினர். நான் என்னவென்று கேட்டுவிடலாம் என்று போக இருந்தனவை என் மனைவி , 'குடிகாரப் பசங்கள், பேசாமல் வாங்க போகலாம் வம்பு வேண்டாம்' எனறு பிடித்து இழுத்துச் சென்றுவிட்டாள். மனதில் என்னெனவோ எண்ண ஓட்டம்.
இப்படியும் தோண்றியது. நாங்கள் பேசாமல் சென்றபின் அவர்கள் நினைத்திருப்பார்கள் "இவன் ரொம்ப நல்லவன்டா. என்ன செஞ்சாலும் தாங்கிக்கிரான்".

இதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது? ஒரு மாஸ் ஹிஸ்டீரியா என்றா, இல்லை இளவயதில் (adolescent) ஏற்படும் ஒரு அகந்தையினாலா, இல்லை இன வேறு பாட்டினாலா? முதல் இரண்டும் இருக்கலாம் அது சாதாரணம். ஆனால் எங்களுக்கு நடந்தது மூறாவதுதான் என எனக்கு தோன்றியது ஏன் என்றால், நாங்கள் போன திசைக்கு எதிர் திசையில் இரண்டு பக்கீயாக்கள் அதே கூட்டத்தை கடந்து வந்த போது அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை. ஆக எங்களைக் கண்டதும் வேறு எதையோ கண்டதுபோல குஷியாகிவிட்டது கூட்டம். நான் அவர்களிடம் கேட்க்க நினத்தது,

"எங்களைப் பார்த்தால் நாய் மாதிரி உங்களுக்கு தெரிந்தால், எங்களுக்கு இப்போது உங்களை பார்க்கும் போது கரப்பான் பூச்சி மாதிரி தெரிகிரது, ஆனாலும் நாங்கள் உங்கள் மீது மருந்தடிக்கவில்லை, ஒரு நாள் நீங்களும் வளர்ந்து நாயாகும் போது புரிந்துவிடுமென்று" அதற்கும் அவர்களிடமிருந்து ஏதாவது பதில் அல்லது மேலும் ஒரு புட்டி வந்து விழுந்தால் உடைந்த அந்த புட்டியை எடுத்து என்னுடைய நெற்றியில் லேசாக ஒரு கீறு போட்டுக்கொண்டு, 111 அல்லது போலீசுக்கு போன் போட்டு ஒட்டுமொத்தமாக மாட்டிவிடலாம் என்றெல்லாம் பிளான் போட்டுக்கொண்டிருந்தேன் ஆனால் மனைவி இழுத்து வந்துவிட்டாள்.

இனி ஃப்ளாஷ்பேக். மதுரை, பழங்காநத்தம் பைபாஸ் பாலத்தின் பக்க சுவர்களில் அமர்ந்து கொண்டு நண்பர்களுடன் போகிற வருகிற பெண்களை லந்து பண்ணுவதும் அதை பொற்றுக்காது லுக்விட்டு செல்லும் சில பெரிசுகளை லொள்ளு பண்ணியதும் மனதில ஒளிசொடுக்கியது. நாமும் இதனை கடந்துதான் வந்துள்ளோம். நங்கள் செய்ததற்கும் இங்கு நியுஸியில் நடந்ததற்கும் என்ன பெரிய வித்தாசம்? நிறமும் இனமுமா? இல்லை பருவமா?

அலசிப்பார்த்தால் மனிதன் இயற்கையாக நல்லவனா கெட்டவனா (நாயகன் ஷ்டைலில்) என்ற மதங்கள் மற்றும் தத்துவங்களின் சரித்திரம் வாய்ந்த வாதத்துக்கு வந்து நின்றது. இயற்கை, மனிதனும் உள்பட,கண்காணிப்பில்லை என்றால் நம்பமுடியாது போய்விடும் என்கிறது யூதர்களின் தோரா. இது பற்றி எழுத்தாளர்/பேச்சாளர் தீபக் சோப்ரா இடம் பெற்ற JTN தொலைக்காட்சி தொகுப்பு இங்கு.

அதில் இடம் தீபக் குறிபிட்ட உருது கவிஞர் ரூமியின் கவிதை:

நான் முட்டாள்தனத்தின்
உதடுகளில் வாழ்ந்திருந்தேன்
காரணத்தை அறிய விரும்பி
கதவுகளை தட்டினேன்
கடைசியில் கதவுகள் திறந்தன
நான் உள்ளிருந்தே
தட்டிக்கொண்டிருந்திருக்கிறேன்

நடந்தவை நடப்பவை-2

குருவுக்கு தட்சணை கொடுக்க வேண்டும் என்பது நமது பாரம்பரியம். உதாரணத்துக்கு ஏகலைவன். சொல்லிக்கொடுத்த வாத்தியாருக்கு குருதட்சணை குடுக்கவில்லை என்றால் அவர் சொல்லிக்கொடுத்தது உதவாது என்பதும் ஒரு வகை நம்பிக்கை. இது ஒரு சர்வீஸ் ஃபி மாதிரி என்றாலும் குருவுக்கு உரிய தானம் என அதை ஒரு உயர்ந்த இடத்தில் வைக்கிறோம். காலப்போக்கில் இதுவே கற்பது பள்ளி கல்லூரி என ஆகியவிட்டதால் (fees) கட்டணம் என மாறிவிட்டது. நம்ம ஊர்ல பள்ளிக்கூடத்துல ஃபீஸ் கட்டலேன்னா, பையனையோ பொண்ணையோ, . ஃபீஸ் கட்டினா உள்ள வா இல்லேன்னா போய்ட்டுவான்னு வீட்டுக்கு அனுப்பிச்சுருவாங்க. இதை நாம சகஜமா எடுத்துட்டு அது சரிதானே ஃபீஸ் கட்டாம புள்ளய எப்படி சேர்த்துகறதாம்னு ஞாயமா தோணும். ஆனா இங்க நிஸில் ஒரு ப்ரைமரி ஸ்கூல்லையும் இத மாதிரி நடந்தது. விஷயத்த மேல சொல்லரதுக்கு முன்னாடி இங்க ப்ரைமரி ஸ்கூல் பின்னனிய பாக்கனும். ஒரு பத்து பதினஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி ஃபீஸெல்லாம் கிடையாது. எல்லாம் அரசாங்க செலவு. ஆனா பின்னாடி ஜனத்தொகை கொஞ்சம் பெருகினப்புறம் கட்டுப்பிடி ஆகாததுனால வாத்தியார் சம்பளம் போக மத்த இதர செலவுகள அந்தந்த பள்ளிக்கூடங்கள் பாத்துக்க வேண்டியதுன்னு ஆகிப்போச்சு. அதனால பள்ளிகள் பெற்றோரிடமிருந்து நன்கொடை கேட்டு அனுப்புவார்கள். இங்க கவனிக்க வேண்டியது "நன்கொடை" என்பதை. அதவாது ஏதோ முடிஞ்சவங்க குடுத்தா சரி. இது இன்னமும் வழக்கில் உள்ளது. ஒரு வருடம் முழுவதற்கும் மிகக்குறைந்த தொகையே. முக்கால்வாசி பெற்றோர் கொடுத்துவிடுவார்கள். மீதி கால்வாசி கொடுக்க மாட்டார்கள். எத்தனை முறை கடிதமனுப்பினாலும் ஒன்றும் பெயராது. சமீபத்தில் இப்படி ஒரு ஸ்கூலில் நடந்த போது சம்பந்தப்பட்ட அந்த மாணவரை வீட்டுக்கு அனுப்பினார்கள். அவ்வளவுதான் ஒரு கூட்டம் கூட்டி அது எப்படி அந்த மாணவரை தண்டிக்கலாம் என்று ஒருவித கண்டனப்போராட்டமாகிவிட்டது. காரணம் , ஃபீஸ்/நன்கொடை கட்டாதது மாணவரின் குற்றம் அல்ல அது பெற்றோரின் குற்றம். அப்படியிருக்க அந்த மாணவரை தண்டித்தது சரியல்ல என்பதே. இது கவணிக்க வேண்டிய ஒரு மாற்றுக் கோணம். இந்த விஷயத்தில் குழந்தையை தண்டிப்பது சரியா? போராடியவர்கள் கூறியது ஃபீஸ் கட்ட வைப்பதை அந்த பெற்றோருடன் பேசி தீர்வு காணவேண்டுமெயொழிய அந்த மாணவரை பள்ளியில் சேர்த்துக்கொண்டுதானாக வேண்டும் என்று. அப்படியே நடந்தது. மாணவரை மீண்டும் சேர்த்துக் கொண்டனர், ஆனால் பெற்றோர் ஃபீஸ் கட்டினார்களா என தெரியவில்லை. நம்ம ஊர்ல இதுபோல் சாத்தியமா? இப்படி இருந்தால் எல்லோருக்கும் கல்வி என்பது சற்று எளிதாகும்.


ரசிகன் என்று வரும்போது உலகத்தில் எந்த நாடாக இருந்தாலும் ஒரே மாதிரிதான் உள்ளது. அடுத்த மாதம் ஆக்லேண்டில் நடக்கவிருக்கும் Red Hot Chili Peppersன் இசை நிகழ்ச்சிக்கான டிக்கெட் விற்பனை இன்று அதிகாலை தொடங்கியது. அதற்காக சனிக்கிழமை நள்ளிரவு 2.30 மணியிலிருந்து அதாவது 24 மணிநேரத்துக்கும் அதிகமா வரிசையில் காத்திருந்தனர். இதில் வாசையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஒருவர் மீது காரை இடித்து சென்று விட்டனர். இன்னும் யாரென்று கண்டுபிக்கவில்லை. நான் இதனை தட்டச்சிக்கொண்டு இடையில் செய்தியை சென்று பார்த்தால் அடிபட்டவர் இறந்துவிட்டதாக செய்தி சொல்கிறது. மிக அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது. இதைப் பார்க்கும் போது, கையில் கற்பூரமேற்றுவதும், பாலாபிஷேகம் செய்வதும், இன்னும் ஒருபடி மேலே சென்று கோவில் கட்டுவதும் உயிரை விடுவதைவிட மேலானது. வாழ்க ரசிகர் மன்றம்.

நடந்தவை நடப்பவை

நேற்று தொலைக்காட்சியில் பார்த்தது இரண்டு.

ஒன்று 2007ம் ஆண்டுக்கான ஆஸ்கார் விருது. இரண்டாவது சேனல் சர்ஃபிங்க்ன் போது (அப்படி ஒண்ணும் நூத்து கணக்கா சேனல் இல்ல இந்த ஊர்ல, ஃப்ரீயா வருவது 6 தான்!!) அல்ஜசீராவில People Power என்ற நிகழ்கால செய்தி தொகுப்பில் உலகத்தின் மூலை முக்கில நடக்கும் மனித சுதந்திர மீறல், அடக்குமுறைகள் பற்றி செய்திகள் வழங்குகிறார்கள். ஷரீன் எல் ஃபெகீ மற்றும் ஜுலியானா ருஃபுஸ் என்று இரண்டு தொகுப்பாளினிகள்.

நேற்று காட்டியது இலங்கையில் LTTEயின் மறுப்பக்கம் பற்றி. வேறு வழியின்றி இலங்கையில் வாழும் மற்றும் புலம் பெயர்ந்த தமிழ்ர்கள் LTTEயிக்கு ஆதரவளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தினை பற்றி அதில் காட்டினார்கள். லண்டனில் வாழும் தமிழருக்கு LTTEக்கு எதிராக கருத்து கூறினால் பாதுகாப்பில்லை என்றால் எந்த அளவுக்கு LTTEயின் ஆதிக்கம் உள்ளது என்பது மறைமுகம். இருபது வருடங்களாக நடக்கும் போராட்டம். ஏராளமான உயிரிழப்பு. இதில் பிற இயக்கத் தலைவர்கள் மற்றும் பல முக்கிய தலைவர்கள் என புலிகள் போட்டுத்தள்ளியது ஒரு நீண்ட பட்டியல். அதை இங்கே பார்க்கலாம். LTTEக்கு மாற்று தேவை என்பது இந்த மக்களின் மெளனமான எதிர்பார்ப்பு என்கிறது. உண்மைதானோ?

ஆஸ்கார் விருது:

An Inconvinient Truth ஆவண படத்துக்கு அல் கோர் விருதுவாங்கி, 'Fellow Americans' என பழக்க தோஷத்தில்அவர் பேச தொடங்க, அவர் உடனிருந்தவர் இட்டுப்பில் குத்த, அல் உடனே சுதாரித்தது வேடிக்கையாக இருந்தது. ப்ரெசிடெண்டாதான் ஆக்கல போனா போகட்டும்னு ஆஸ்கார் குடுத்துட்டாங்களோ? எனினும் இந்த வருடத்திலிருந்து ஆஸ்கார் விருது வழங்கும் விழா ஏற்பாட்டில் இயற்கைக்கு மாசு ஏற்படாதவாரு அமைக்கப்படுமாம். ஒரு பிலியன் மக்கள் பார்க்கும் ஒரு நிகழ்ச்சியினூடாக அல் கோர் தனது பூகோள வெப்ப அதிகரிப்பை பற்றிய ஒரு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியதற்கு பாராட்டலாம்.


உள்ளூர் செய்தி:

குழந்தையை அடிச்சு வளக்கலாமா? நாம அத பத்தியெல்லாம் கவலையா பட்டோம்? ஆனா இங்க எவ்வளவு அடிக்கலாம், எப்படி அடக்கலாம்னு போன வாரம் இங்க பாராளுமன்றதுல தலைய பிச்சுக்கிட்டு விவாதம் பண்ணி ஒருவழியா அத சட்டமாக்க ஓட்டு போட்டுட்டாங்க. ஆனா வேடிக்க என்னன்னா இந்த சட்டம் நிறை வேர தீவிரமா முயற்சி செஞ்ச அமைச்சருக்கு கொலை மிரட்டல் வர அளவுக்கு போயிடிச்சு. குழந்தைய அடிக்கவே இந்த நாட்டுல இவ்வளவு யோசிக்கிறாய்ங்க, நம்ம ஊர்லன்னா வேலைக்கு வெக்கிறத பத்தி கூட கண்டுக்றதில்ல..ம்ம்ம்..நாமும் ஒரு நாள் முன்னேருவோம் இந்த நிலைக்கு.

மனதோடு மழைக்காலம்

என் வீட்டு சமையலறை ஜன்னலுக்கு அருகே இருக்கும் மரத்தில் வந்து அமர்ந்திருந்தது இந்த பட்டாம்பூச்சி நீண்ட நேரம். நான் போய் காமிராவை எடுத்து வருவது தெரிந்ததும் இன்னும் சற்று முன்னுக்கு வந்து போஸ் வேறு கொடுத்தது. மிக நிதானமாக எடுத்த படம்.




சரி வெறுமன படம் போட்டா, பாத்ததும் மனசுல ஓடினது எப்பவோ படிச்ச ஹைகூ :


மலரை பறிக்க போனேன்
பறந்து சென்றது
பட்டாம்பூச்சி

மேலும் இதன் பெயர் மொனார்க் (Monarch). இன்னும் விளாவாரியா சொல்லனும்னா Danaus plexippus, புரிஞ்சுதா?. வாழ்நாள் ஒன்பதே மாதங்கள், முட்டையிலிருந்து இறக்கும் வரை. புழுவாக இருக்கும் போது ஒருவகை milkweed என்னும் இலையை உன்பதால் இதறக்கு விஷத்தன்மை அதிகம்.இந்த விஷமே இதற்கு இத்தனை வண்ணத்தை கொடுக்கிரது. இதை சாப்பிடுபவருக்கு ஆப்பு. அதானால் பாதுகாப்பு. பறவகைள் இதன் கவர்ச்சிகரமான வண்ணத்தை வைத்து ஒதுங்கிப்போய்விடும். வட அமெரிக்கா, ஆஸ்த்ரேலியா மற்றும் நியுசியில் காணப்படும். இதுக்கு ஒரு பங்காளியும் உண்டு, அதன் பெயர் வைசிராய் (Viceroy) பாக்க இவரு மாதிரியே இருப்பாப்ல. அவுகளுக்கு ரெக்கேல எஸ்ட்ராவா கோடு இருக்கும்.

சரி பதிவு தலைப்புக்கும் இதுக்கும் என்னா சம்பந்தமனு ஒரே குடச்சலா இருந்தா அது வேர ஒண்ணுமில்ல, இத பாத்துட்டு "மனதோடு மழைக்காலத்துல" காதல் வந்ததாலே நெஞ்சில் பட்டர்ப்ளை ஓடுதே (கண்கள் தேடுதே: பாடியவர்கள், சாதனா, ஜெஸ்ஸி) என்ற பாடலை கேட்டா நிச்சயம் ஓடும். வாழ்க கார்த்திக் ராஜா.

தலப்பு சரிதானே?

சட்டங்களும், தனிமனித ஒழுக்கமும்

இரண்டு நிகழ்வுகள்:

முதல் காட்சி: இடம் மதுரை பழங்காநத்தம், வருடம் 1982.

தங்கம் தியேட்டரில் எதோ ஒரு சினிமா (என்ன படம் என்று ஞாபகமில்லை) பார்த்துவிட்டு வழக்கம் போல லைட் எரியாத சைக்கிளில் பின்னாலும் முன்னாலும் நண்பர்களுடன், அதாவது டிரிபிள்ஸ், தெனாவெட்டாக வந்து கொண்டிருந்தேன். மதுரை கல்லூரி பாலம் தாண்டியாகிவிட்டது. அப்பாடா தப்பிச்சுட்டோம்னு, அடுத்து மீனாட்சி மில் பாலமும் தாண்டி வசந்தநகர் பக்கம் வந்து பைபாஸ் ரோடுக்கு போகும் ஒரு சிரு குறுக்கு ரோடில் பின்னால் அமர்ந்து வந்த நண்பனை இரக்கிவிடலாம் என்று நிறுத்தியபோது எங்கிருந்துதான் வந்தார் என்று தெரியவில்லை. ஒரு ஏட்டு கப்புன்னு புடிச்சிட்டாரு. "ஏன்டா லைட் இல்லாம டிரிபிள்ஸ் வேரயா"ன்னு. நாங்கள் நின்ற இடத்திலிருந்து B8 காவல் நிலையம் நூறடி கூட இருக்காது. "எவ்வளவு தைரியமிருந்தா போலீஸ் ஸ்டேஷன் கிட்டயே நிறுத்துவ?" என்று சைக்கிளை தள்ளிக்கொண்டு ஸ்டேஷனுக்கு நடக்கச் சொன்னார். நங்களும் கையில் மிச்சமிருந்த எட்டு ரூபாய் எழுவத்தஞ்சு பைசாவை அன்பாக கொடுத்து விட்டுரங்க சார்ன்னு ரொம்ப மரியாதையாக கேட்டோம். லஞ்சம் வேரயா கொடுக்றீங்க, ஏன்டா படிக்ர பசங்களாடா நீங்க, எங்கடா படிக்றீங்க, இதான் சொல்லிக் குடுக்றாங்களா? என்று ஏகமாய் ரெளசு பண்ண ஆரம்பித்து, நாங்கள் எவ்வளவோ கெஞ்சியும் ஸ்டேஷனுக்கு தள்ளிக்கொண்டு போய்விட்டார். எங்க பரம்பரையில யாருக்குமே இப்டி ஒரு நிலம வரல. எங்க வீட்டுல தெரிஞ்சா எங்கம்மா உயிரையே விட்ருவாங்கனெல்லாம் சொல்லிப்பாக்கலாமன்னு லேசா ஒரு எண்ணம். ம்ஹும் அந்த ஏட்டு மசியர ஆளா தெரியல. சைக்கிளை, அங்கே அருங்காட்சியகாத்திலிருந்த ஒரு குமியலோடு சேர்த்து செயின் போட்டு பூட்டிவிட்டார். பின்பு உள்ளே சப்-இன்ஸ்பெக்டரிடம் சென்று ஏதோ வீட்டை உடைத்து திருடிக்கொண்டு போக இருந்த போது கையும்களவுமாக பிடித்தது போல ஒரு பில்ட்-அப்புடன் விவரித்தார். நான் வெளியே நின்றிருந்தேன். சட்டென்று "ஏ மொட்டை (அப்போது நான் திருப்பதி சென்று முடி இரக்கியிருந்தேன்) இங்க வாடா" என்று அன்புடன் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் அழைத்தார். என்க்கா ஒரே ஆச்சர்யம், எப்டிடா ஆள பாக்காமயே கரெக்டா "மொட்டன்னு" கூப்டுராருன்னு. உள்ள போன பின்னாடிதான் தெரிஞ்சுது ஒரு ரியர் வியு மிரர் வெச்சுருந்ததை. எங்கடா உன் வீடு, யாருடா உங்கப்பா என்று விலாவாரியா விசாரித்து ரைட்டர் எழுத்திக்கொள்ள (வாய்க்கு வந்த தெருவையும் வீட்டு நம்பரையும் கொடுத்தாலும் அப்பா பேரை சரியாக சொன்னேன், என்னதான் இருந்தாலும் அப்பா பேர மாத்த முடியாத ஒரு சென்டிமென்ட்) , நாளைக்கு சென்ட்ரல் பஸ்டாண்ட் (அப்ப அதான் பேரு இப்ப ரொம்ப மாறி போச்சாமே? நான் மதுரைக்கு கடைசியாக சென்றது 1995ல்). எதுத்தாப்புல மொபைல் கோர்ட் வரும் பத்து மணிக்கு வந்து ஃபைன் கட்டுன்னுட்டாரு. வேர வழியில்லாம சோகமாக வீட்டுக்கு போய், சைக்கிள் எங்கடான்னு எங்கம்மா கேக்க, வழில பஞ்சர் அதனால செல்வம் சைக்கிள் ஸ்டாண்டில்(பைப்பாஸ் பாலம் தொடங்கும் இடத்தில் தியேட்டருக்கு எதிரில் டீக்கடைக்கு அருகிலிருந்த நம்ம ஆஸ்த்தான ஜாயின்ட்) விட்டு வந்திருக்கேன், ராத்திரி லேட்டாயிருச்சு, காலேல வான்னு சொன்னான என்றேன். பின்பு டயர் பர்ஸ்ட், டியுபும் மாத்தனும் அப்டி இப்டின்னு கெஞ்சி அம்மாவிடம் இருந்து அறுபது ரூபாய் வாங்க்கிக்கொண்டு கிளம்பினேன். வழியில் செல்வம் கடைக்குச்சென்று, ஏட்டிடம் சொல்லி வாங்கித்தர முடியுமா என்று கேட்டேன். ஆனால் மாசத்துக்கு கொஞ்ச்ம கேஸ் காட்ட வேண்டுமாமே (ஊர்ல எல்லா பயலுகளும் திருந்தீட்டாய்ங்கன்னா இவிங்க கேஸ் வேணும்னு எதாவது பண்ணச் சொல்லுவாய்ங்களோ???) அதனால ரொம்ப கஸ்டம, பேசாம மொபைல்ல போயி ஃபைன் கட்டீருன்னுட்டாரு. சரின்னு சென்ட்ரல் வந்து மொபைல் கோர்ட்டுக்கு வந்தேன். அங்கே, பழ வண்டியை ரோட்டின் ஓரமாக நிறுத்தியது, பஸ்ஸில் பிளேடு போட்டது, மாட்டுத்தொழுவத்தின் வழியாக உள்ளே சென்று குடத்தை திருடினது, தியேட்டரில் ப்ளாக்கில் டிக்கெட் விற்றது, இது போக ஒரு பத்து சைக்கிள் லைட் இல்லாத கேஸ் என்று நம் சக "குற்றம் சாட்டப்பற்றவர்கள்" வரிசையாக ஒரு லைனில் நிறுத்தப்பட்டனர். ஒரு ஸ்டாண்டர்டு வேனை கோர்ட்டாக்கியிருந்தார்கள். இரு புறமும் கதவுகள் வைத்து ஒரு பக்கம் ஏறி ஒவ்வொருவராக உள்ளே ஜட்ஜு (அட நம்ம சப்-மாஜிஸ்ட்ரேட்டுங்க) முன்னால நிக்கனும். அப்ப பக்கத்துல இருக்ற கோர்ட் க்ளார்க் கேஸ் என்னான்னு படிப்பார். உடனே ஜட்ஜூ "குடத்த திருடினியா" அப்டீன்னு கேப்பாரு.

கேசு, "வந்துங்கன்னு ..." இழுப்பாரு,

ஜட்ஜு: " டே திருடினியா இல்லயா, இருவது ரூவா கட்டு இல்லேன்ன மூனு நாள் உள்ள இரு",

கேசு: " இல்லீங்க வந்து ..."

ஜட்ஜு: "திருடிப்புட்டு பேசிக்கிட்டே போறியே? அம்பது ரூவா கட்டு. போ".

கேசு:".............."

டாவாலி: போ வெளியே. ம்ம் அடுத்து யாரு உள்ள வா.

லைன்ல் நிக்கிரப்போ ஒரு எக்ஸ்பீரியன்ஸ்டு சொல்லிச்சு, இங்க பாரு உள்ள போயி "லைட் இல்லாம போனியா"ன்னு கேட்டா உடனே" ஆமா சார், தெரியாம பண்ணீட்டேன்னு" சொன்னேன்னா இருவது ரூவாயோட போகும்னாரு. என் முறை வந்தது. சுரேசாடா, உள்ள வா என்று அன்போடு அழைத்தார்கள்.

"லைட் இல்லாம போனியா"

ஏதோ எவரஸ்ட் ஏறும்போது ஆக்ஸிஜன் சிலிண்டர் இல்லாம போனியான்னு கேட்ட மாதிரி, "ஆமா சார்ன்னு" சொன்னேன்.

" இருபது ரூபா கட்டு"

கட்டிவிட்டு வந்ததும், ஏட்டு அந்த ரசீதை வாங்கி பார்த்துவிட்டு சைக்கிள் சாவியை கொடுத்து ஸ்டேஷனுக்கு போயி சைக்கிளை எடுத்துக் கொள்ளுமாரு சொன்னார்.

It is kike a breeze என்று சொல்வார்களே, அதுமாதிரி விசாரிப்பதும், தீர்ப்பு கொடுப்பதும் மின்னல் வேகத்தில் நடந்தது கண்டு புளங்காகிதமடைந்தேன்.

------------------------
காட்சி இரண்டு: வெலிங்டன், வருடம் 2006.

சனிக்கிழமை இரவு ஒன்பது மணி இருக்கும். பையனை இரக்கிவிட்டு, ஏதோ ஒரு அவசரத்தில், தெனாவெட்டாக காரை ரிவர்ஸ் எடுத்த போது, இரு புறமும் பார்க் செய்திருந்த கார்களில் வலது புறமுள்ள ஒரு காரின் மீது மிக சிறு உரசல் கேட்டு, அந்த அதிர்ச்சியில் ப்ரேக்குக்கு பதிலாக ஆக்ஸிலேட்டரை அழுத்த கார் இன்னும் வேகமெடுத்து ஒரு யு-டர்ன் அடித்து, இடது புறமிருந்த காரின் மீது ஏறி நின்று விட்டது. எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. பிறகு காரிலிருந்து இரங்கி வந்து பார்தால் என்க்கே ஆச்சர்யமாக இருந்தது. டபுள் பார்க்கிங் என்று சொல்வார்களே அதை வேற மாதிரி செய்திருந்தேன். ஒரு பளபளக்கும் கருப்பு டொயோட்டா கொரொல்லா கூரையின் மீது என்னுடைய கார் நின்று கொண்டிருந்தது. அப்போதுதுதான் எனக்கு ரிவர்ஸ் கியர் எத்தனை பவர்ஃபுல் என்று தெரிந்தது. கார் ஒட்ட கற்றுக்கொள்ளும் போது என்னுடைய இன்ஸ்ட்ரக்டர் சொல்லுவார். ஏதாவது மலை பிரதேசத்தில் மிகவும் சரிவான ரோட்டில் கார் ஏற திணறினால், ட்ராஃபிக்கை பார்த்துக்கொண்டு, காரை ரிவர்ச்ஸில் ஓட்ட முடியுமானால் மிக சுலபமாக ஏற முடியுமென்று.

என்னடா செய்வதென்று இருந்த போது, அந்த இடத்தில் அப்போதிருந்த சில பெண்களில் ஒருவர் போலிசை கூப்பிட. சிகப்பு, நீல லைட் எரிய ஒரு பைக்கில் ட்ராஃபிக் கான்ஸ்டபிள் வந்து சேர்ந்தார். வந்தவுடன் உனக்கு ஒன்னும் அடி கிடி படவில்லையே? வேரு யாருக்கும் அடி பட வில்லையே? என்று விசாரித்தார்.
என்ன நடந்தது என்று கேட்டர்ர். விவரித்தேன். குடிக்கும் பழக்கமுண்டா என கேட்டார். அப்படியெதுவுமில்லை என்றேன். அங்கு வந்து சேர்ந்த மற்றொரு கான்ஸ்டபிள் அங்கிருந்த அந்த பெண்களிடம் எப்படி நடந்தது என நேரில் கண்ட சாட்சிகள் குறிபெடுத்துக்கொண்டார். பாதிக்கப்பட்ட காரின் ஓனரை (பாவம் சிவனே என்று திரந்த வெளி அரங்கில் ஜான் ட்ரவோல்டா ஒலிவியா நியுடன் ஜான் நடித்த க்ரீஸ் என்ற கலக்கல் திரைப்படம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்). அழைத்து வந்தனர். அவரிடமும் குறிபெடுத்துக்கொண்டனர். பின்பு டோவிங்சர்வீஸ் வந்து இரண்டு காரையும் எடுத்துக்கொண்டு போனார்கள். எல்லாம் முடிய சரியாக 22 நிமிடங்களே ஆனது. பின்பு ஒரு கான்ஸ்டபிள் வீட்டில் கொண்டுவிடவா யாரவது உதவிக்கு இருக்கிறார்களா என விச்சாரித்தார். நண்பர்கள் வந்து சேர்ந்ததால, நன்றி கூறினேன். டேக் கேர் என்று கிளம்பி சென்றனர். அப்படி ஒரு ஆக்ஸிடண்ட் நடந்த இடம் மாதிரி எந்த சுவடுமில்லை.

பின்பு இரண்டு வாரங்களுக்குப் பின் வீடு தேடி வந்து காரை கவனமில்லாது கையாளுதல் பிரிவின் கீழ் குற்றம் சுமத்த பட்டு பின்பொரு நாள் கோர்டில் விச்சாரிப்போம், ஆனால் அதற்கு முன்பாக ஏதேனும் தெரிவிக்க வேண்டுமானால் கடிதம் மூலம் தெரிவிக்கவும் என்று சார்ஜ் ஷீட் கொடுத்து சென்றார் ஒரு கான்ஸ்டபிள். என்னத்த சொல்ல என்று நண்பர்கள், சிடிசன் அடிவைஸ் என்று விசாரித்தேன். ஒண்ணுமில்ல மிஞ்சிப்போனா ஒரு இரநூறு டாலர் ஃபைன, முப்பது டீ மெட்ரிட் பாயின்ட் போட்டு விட்டுருவாங்கன்னு சொன்னாங்க. சரி ஆனது ஆகட்டும்னு காரை சரி செஞ்சு எல்லாம் சகஜமாயிட்டுது. அப்புறம் இன்ன தேதி உன்னோட கேஸ் விசாரனைக்கு கோர்ட்டுக்கு வான்னு லெட்டர் வந்தது. வக்கீல் வேணுமா வேண்டாமா என விசாரித்து, பின்பு வேண்டாம் நானே சென்று வாதாடுவது என்று முடிவாயிற்று (அதான் ஏற்கனவே கோர்ட்டெல்லாம் ஏறி அனுபவமெல்லாம் இருக்கே). வெப-சைட் மற்றும் பிற வக்கீல் அட்வைஸ் படி படு ஷோக்காக ட்ரெஸ் செய்துகொண்டு போனேன். போன பின்னாடிதான் தெரிஞ்சுது நாம சொஞ்சம் ஓவர்ன்னு. அவனவன் வெள்ளயடிக்ரத பாதில விட்டுட்டு வந்த மாதிரில்லாம் ட்ரெஸ் பண்ணீட்டு வந்து இருந்தாங்க. அங்க இருந்த ட்யூட்டி சொலிசிட்டர்ட்ட எனக்கு இந்த ஊர் கோர்ட் புதுசு என்ன் எப்டி கேப்பாங்கன்னு கேட்டேன். அவரு ரொம்ப ஃபீலிங் ஆகி, கவல படாதே டென்ஷ்ன் ஆகாதே, ஒண்ணுமில்லே, ஏன் நடந்தது, எப்டி நடந்தது, எனக்கு என்னோட லைசென்ஸ் இல்லாட்டி செத்துபூடுவேன், யுவர் வொர்ஷிப்புன்னு (800 வருஷத்துக்கு முந்தின பழக்கமாம் ஜட்ஜ இப்டி மரியாதையா அழைக்கனுமாம்) சொல்லு கம்மியா போட்டு விட்ருவாங்கன்னாரு. சரின்னு "யுவர் வொர்ஷிப்' யுவர் வொர்ஷிப்" ன்னு ப்ராக்டீஸ் பண்ணிக்கிட்டிருந்தேன்.
கஷ்டப்பட்டு நம்ம பேர மைக்ல கூப்டாங்க. உள்ள போனேன். மிக நேர்த்தியாக அழகாக அமைந்த இருக்கைகள், மேடை, மைக் என்று அழகாக இருந்தது கோர்ட் ரூம். மேடையில் இரண்டு ஜஸ்டிஸ் ஆஃப் பீஸ்கள் (JP) அமர்ந்திருந்தனர். இந்த மாதிரி தம்மாதூண்டு கேஸ்க்கெல்லாம் JPதானாம். இது தவிர ஒரு க்ளார்க் மற்றும் ஒரு போலீஸ் அதிகாரி. மிக அமைதியாக இருந்தது கோர்ட் ரூம். யெஸ் மிஸ்டர் சுரேஷ், டேக் யுவர் சீட் என்று மிக மரியாதையாக சொன்னார்கள். ஏதோ வேலைக்கான இன்டர்வியு மாதிரி. சார்ஜ் ஷீட் படித்த பின் would you like to plead guilty or not guilty என்று கேட்டார்கள். அய்யா தப்புதேன் என்றவுடன், ஒரு JP புன்முறுவல் பூத்து, மொதோ வாட்டின்றதால உனக்கு diversion வழங்குகிறோம். அது என்னன்னா, ஃபைனே போடாம இருக்க முடியாது ஏன்னா எங்களோட நேரம் இந்த கோர்ட் ரூம் செலவுமாவது நீ குடுக்கனும். அது கூட கோர்ட்டுக்கு குடுக்க வேண்டாம். ஏதாவது சமூக நல தொண்டு புரியும் ட்ரஸ்ட்க்கு டொனேஷனா குடு போதும்னாரு. உன் பேர்ல இருக்ர சார்ஜ்ஜ வாபஸ் வாங்கிடுவோம், உன் போரே ரிகார்டுல வராது அப்டீன்னாரு. ஆகா இதுவல்லவா தீர்ப்பு என்று அப்படியே செய்கிறேன் என்று கூறி வந்து விட்டேன்.
------------------------

மேற்கூறிய இரண்டு நிகழ்வுகளும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையது. இரண்டும் வேறு வேறு நாட்டில் நடந்திருந்தாலும் தப்பு செய்ததை ஒத்துக்கொள்ளும் மன்ப்பான்மையில் வேறுபாடு உள்ளது. அங்கே இளவயதில் சைக்கிளில் லைட் இல்லாமல் போவது தப்பு என்று தெரிந்தாலும் அது ஒரு ஹீரோயிசம் போலிருந்தது. இங்கே குற்றத்தை மனப்பூர்வமாக ஒத்துக்கொள்ளும் மனதிருந்தது. ஒரு மனிதனை அவன் குற்றம் சாட்டப்பட்டவனாக இருப்பினும் அவனை நடந்த்தும் முறையில் வேறுபாடு உள்ளது. தனிமனிதனிடம் சட்டத்தை மதிக்கும் போக்கில் வேறுபாடுள்ளது. சட்டத்தை பாதுகாப்போரிடம் வேறுபாடுள்ளது. ஆனால் சட்டம் மட்டும் இரண்டு நாட்டிலும் ஒன்றாகவே தெரிகிரது. அங்கே சட்டம் இருந்தும் அதை மதிக்காத ஒரு மன்ப்பான்மை. குற்றம் புரிந்த பின் அதிலிருந்து தப்பிக்க மேற்கொள்ளும் உத்திகள் இவையெல்லாம் எப்படி ஒருவருக்கு செய்யத்தோன்றுகிரது? எங்கிருந்து கற்றோம் இதனை? இப்போது அங்கே இருந்தால் சைக்கிளில் நிச்சயம் லைட் இல்லாமல் என்னால் போக முடியாது. இந்த மாற்றம் எப்படி நிகழ்ந்தது என்பதை விவரிப்பது கடினம். "திருடனாய் பார்த்து திருந்தாவிட்டால் ...." என்பது வேத வாக்கு. அதை அடைவதற்கு நெடுங்காலமாகும்.

ரீவைண்ட்..

எழுதுரதுன்னு வரப்போ எல்லாரும் எப்போவோ ஆரம்பிச்சுருப்பாங்க. அந்த நேரத்துல எழுதினத பாத்துட்டு சுத்தியுள்ளவங்க அதாவது, குடுமத்துல உள்ளவங்க, நண்பர்கள் யாரும் அத பாக்க நேர்ந்து அட எழுதனும்னு தோணுதுபாரு நல்லதுன்னு சொன்னா நீங்க மேலும் அந்த விவகாரமான முயற்சிய தொடர்ந்திருப்பீங்க. ஆனா லொள்ளு பண்ணினா முக்காவாசி பேர் அவ்வளவுதா அந்த எண்ணத்தையே மூட்டை கட்டி வச்சிருவாய்ங்க. நமக்கு நடந்தது இரண்டாவது.

ஒரு தரம் பாருங்க நம்ம பெரியப்பு வந்திருந்தாங்க. ரயில் ஸ்டெஷனல போயி கூட்டியாந்தோம். மறுநாள் பள்ளிகூடத்துல தமிழ் கால் பரிட்சை. அதுல வாக்கியத்தில் அமைங்கிர பகுதில "அன்றலர்ந்த மலர்" க்கு வாக்கியம் அமைக்க சொல்லியிருந்தாங்க. உடனே நம்ம கற்பனை வேலை செஞ்சு வித்தாசமா வாத்தியார் சொல்லிக்குடுத்ததுலர்ந்து வாந்தி எடுக்காம வேற புதுசா எழுதனும்னு அதுக்கு இப்படி ரொம்ப யதார்த்தமா எழுதினேன்
" என்னுடை பெரியப்பா ரயிலிருந்து அன்றலர்ந்த மலர் போல் வந்திரங்கினார்னு".

இரண்டு நாள் கழித்து வாத்தியார் விடைத்தாளை திருத்தி என்னிடம் கொடுக்கும் போது "உங்க பெரிப்பு ACல வந்தாரா" ன்னு கேட்டார் [அந்த காலத்துல நாம AC கண்டமா PC கண்டமா?]. எனக்கு ஒண்ணும் அப்ப விளங்கல. வீட்டுக்கு வந்தா படிச்சுப்புட்டு எல்லாரும் மாத்தி மாத்தி சிரிக்கிராங்க. பெரியப்புவும் சேர்ந்து சிரிக்கிராரு. அப்புறம் போனா போவுதுன்னு "நீ இத அத்தி பூத்தார் போல-ங்கறதுக்கு எழுதிருந்தீன்னா சரியா இருந்துருக்கும்" ன்னு சொன்னப்பதா மண்டைக்குள்ள பல்ப் எரிஞ்சுது. ஆஹா அப்டியே கிழிச்சுட்ட மாதிரி கோட்டை கட்டியிருந்தோம் இப்படி அயிருச்சேன்னு ஆகிப்போச்சு.

இதாச்சா, அப்புறம் அதே காலகட்டத்துல அப்ப படிச்ச அம்புலிமாமா, ரத்னபாலா, முத்து காமிக்ஸ்-னால ஏற்பட்ட பாதிப்புல அப்பப்ப சுத்துபட்டு நண்டு, சிண்டுக்கெல்லாம் (அவிங்கதானே எத சொன்னாலும் உம் போட்ட்டுக்கிட்டு கேப்பாய்ங்க) அன்னன்னக்கி என்ன நடக்குதோ அதெல்லாத்தையும் கோர்த்து சும்மா வாய்க்கு வந்தபடி கத சொல்றது.
அதே கொஞ்சம் ஓவரா போயி எழுதரதுன்னு முடிவு பண்ணி ஒரு கொயர் நோட் ஒண்ணு ஏற்பாடு செஞ்சு அதுல எழுத ஆரம்பித்தேன். இபப்டியே போய்க்கிருஞ்சுதா இவன் என்ன அப்பப்பா காணாம போயி என்ன அப்படி எழுதரான்னு கூட பிறந்த ஒண்ணு நோண்டி என்னோட நோட்ட கண்டுபிடிச்சு வாசிச்சு கண்ணுல தண்ணி வர அளவுக்கு சிரிச்சு அது போராதுன்னு எல்லாரயும் கூப்பிடட்டு சவுண்டா ஒரு மீள் வாசிப்பு வேற.

அதுல எப்டி எழுதியிருந்தேன்னா சாம்பிளுக்கு

"நான் பேய் வருகிறென் என்று இன்ஸ்பேக்ட்டர் வன்டியை எடுத்துகொண்டு கிலம்பினார்"

"அவர் பேய்விட்டதாக கூரினார்"

என்று ஏடாகூடமான தமிழ்ல இருந்துச்சு. சரி ஏதோ சின்னப்பையன் ஆர்வக்கோளாறுல எழுத்திட்டான்னு கொஞ்சம் சரி பண்ணி தட்டிக் கொடுக்கறத விட்டுட்டு அவிங்க பண்ணின லொள்ளு போறாதுன்னு அத ஞாபகம் வெச்சுக்கிட்டு எங்காவது நாலு பேரு கூடிரப்டாது உடனே இத ஒரு ஜோக்குன்னு வேர எடுத்துவிட்டுருவாய்ங்க. அவ்வளவுதா அங்கன நிறுத்தினதுதான்பு. இப்போ நாமளே நம்ம பாத்து ரசிச்சு சிரிச்சு [laugh at yourself] எழுதற அளவுக்கு இந்த வலைபதியரதுங்கறது ஒரு வரப்பிரசாதமாகிப்போச்சு.

என்ன சொல்ல வரேன்னா அக்கம் பக்கத்துல யாராச்சும் பொடிசு இந்த மாதிரி கிளம்பிட்டாய்ங்கன்னா அவிங்கள ஊக்குவிக்கலேன்னாலும் பரவாயில்ல அவிங்க சீன்லேந்து போய்டாய்ங்களான்னு பாத்துட்டு சிரிங்க. இல்லேன்ன என்ன மாதிரி ஒரு முக்கியமான எழுத்தாளர இப்போ சமுதாயம் இழந்துட்ட மாதிரி [என்ன அங்க நமுட்டு சிரிப்பு? அதா சிரிக்காதேன்னு சொன்னேன்லா?] வர இருக்கற எழுத்தாளரும் வாராம போய்டுவாய்ங்க பாத்துக்க.

நிலை கெட்ட மாந்தர்..

இது சென்ற வாரம் சந்தையில் நடந்தது. வாரா வாரம் சனி ஞாயிறுகளில் நடக்கும் காய்கறி சந்தைக்கு புள்ளாண்டனுடன் சனிக்கிழமை சென்றிருந்தேன். இங்குதான் எது வாங்கினாலும் பிளாஸ்டிக் பையிலே போட்டு குடுக்கறதுனால
கைக்கு நாலு பைகளை தூக்கிக்கொண்டு கடை கடையாய் தாண்டி வந்துகொண்டிருந்தோம். ஒரு கடையில் வாழைப்பழத்தை வாங்கிக்கொண்டு வேறு ஏதோ வாங்க நினைத்து பிறகு வேண்டாமென்று வந்துவிட்டேன். கைகளில் இருக்கும் பைகளையெல்லாம் ஆங்காங்கே கீழே வைத்துவிட்டுத்தான் பொருக்கி எடுக்கமுடியும் (இங்கே பொருக்கலாம் தெரியுமோ?). இப்படித்தான் வாங்கிய வாழைபழத்தை அம்போவென்று விட்டுவிட்டு அடுத்த கடைக்கு போயிட்டேன். இரண்டு நிமிடம்கூட இருக்காது அது கவனத்துக்கு வரவே அதைத் தேடி வந்த போது, அப்போதுதான் அது ஒரு "இந்திய பெருங்குடியின்" கையில் இருப்பது கண்டு திகைத்துவிட்டேன். சுற்று முற்றும் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு கையில் எடுத்துக்கொண்டு பேசாமல் நடையை கட்டிவிட்டார். (அய்யா அயிரம் பேர் வாழைப்பழம் வாங்கிட்டு அதே மாதிரி பையிலதான் போவான் இதுல உன்னோடதுதான்னு அதெப்படி சொல்லாலாம்னு முனுமுனுக்கறட்னு காதுல விழுது. அட நாமதான் நம்மால முடிஞ்சது சுற்றுப்புற சுழல் சுத்தமா இருக்கனும்னு ஒரு பையை குறைப்போமேன்னு கொத்தமல்லியையும் அதுல போட்டுவச்சதால கண்டுபிடிக்கிரது சுலபமாபோச்சு).

கேக்குரதா வேண்டாமான்னு யோசிச்சு பேசாமா வந்துட்டேன். யோசிச்சது என்ன?

1. ஒரு இந்தியன சக இந்தியன் நடு மார்கெட்ல வச்சு "என்னோடத எடுத்துட்டு போறீங்களேன்னு கேட்டு, சரிதான் இவிங்க இப்படித்தான் இருப்பாங்க போலிருக்குன்னு பாக்கறவங்க ஒரு தப்பான முடிவுக்கு வர வழிவகுக்கும்

2. அப்படியே கேட்டாலும், இது உன்னோடதுன்னு எப்படி சொல்லரன்னு" முன்னாடி முனுமுனுத்த மாதிரி கேட்டா நான் என்னத்த பண்ணமுடியும்?

3. சரி நிஜமாகவே ஞாபக மறதியாக எடுத்து சென்றிருக்கலாம்.

சரி போகட்டும், ஏதோ தேவை போலருக்கு என்றுவிட்டுவிட்டேன்.

ஆனால் முடிவில் தோன்றியதோ, ஒரு இந்தியன் இப்படி செய்கிறாரே என்று வருத்தமாக இருந்தது. (சுடரதுதான் சுடர போயும் போயும் இரண்டு டாலர் பெருமானமுள்ள பொருளையா சுடரது? )
அயிரம் மைல்கள் தாண்டி வந்து வாழ்ந்தாலும், இங்குள்ள மக்களின் நேர்மை கண்டாவது மாறியிருக்கலாம் (NZ-ல் 98 சதம் மிக நேர்மையானவர்கள், போட்டது போட்ட இடத்தில் அப்படியே இருக்கும் யாரும் தொடமாட்டார்கள், எடுத்தாலும் உரியவரிடம் கொண்டு சேர்க்க முயற்ச்சி எடுக்கப்படும். ஆசியாவினர் வந்த பின்புதான், குற்றங்கள் கூடிவருவதாக புள்ளிவிவரம்
சொல்கிறார்கள்). இப்படி தாமரையிலை தண்ணீர் போல சமயம் கிடைக்கும்போது தலையெடுக்கும் குணத்தை விடமாட்டேன் என்று வாழ்ந்தால், என்னவென்று சொல்வது?

உள்ளே கடவுள்

இயந்திரம் மாதிரி NZ வந்து இரண்டு வருஷம் வாழ்ந்ததுல உடம்பு வெயிட்டென்னமோ $-கனக்கா ஏறிபோச்சு. சரி கட்டுபடுத்திரவேண்டிதான்னு ஜிம்முல போய் சேர்தேன். மொத நா பெர்சனல் ட்ரெயினர் (பின்ன எதுல எப்படி பண்ணனும்னு தெரியவேண்டாமா?) கேட்டப்ப குடி, புகை ரெண்டுங்கிடையாது அப்பால சைவம்ன்னும் சொன்னேன். அதுக்கு அவன் சொன்னான், Body is Temple-ன்னு. சட்டுனு தோணுச்சு ஆகா மிக சரியான வாக்குன்னு. அய்யா, கடவுள் உள்ளார இருக்கும்போது, தம்மு, தண்ணி அடிக்கலாமோ?
நம்ம கிழக்கத்திய பிலாஸபி இதத்தான சொல்லுது. ஓவ்வொரு ஜீவனிலுல் கடவுள் உள்ளார் என்று.

இத ஜஃக்கி வாசுதேவ் விளங்குரமாதிரி இப்படி சொல்லறார்:

உனக்கு தெரியும் அது உனக்கு தெரியும் என்று
உதாரனமா, சைக்கிள் ஓட்டுவது, சமைப்பது.. அதாவது சைக்கிள் உனக்கு ஓட்ட தெரியுமென்பது
உனக்கு தெரியும்

உனக்கு தெரியும் அது உனக்கு தெரியாதென்று.
உதாரனமா, உனக்கு ஒரு விமானத்த எப்படி ஒட்டுரது என்று தெரியாது, இல்லேன்னா ஸ்க்கூபா டைவிங் (தமிழ்ல என்னபா?) எப்படின்னு தெரியாது. அதாவது உனக்கு ஒரு விமானத்த எப்படி ஒட்டுரதுன்னு உனக்கு தெரியதுன்னு உனக்கு தெள்ளதெளிவா தெரியும்.

ஆனா, ஒரு விஷயம் மட்டும் உனக்கு தெரியாதுன்னு உனக்கு தெரியாதுங்கறதே உன்க்கு தெரியாது..
அது உனக்குள் இருக்கும் இறைவன், கடவுள், தெய்வம்....எதுவேனா...

இன்னா தெரிஞ்சுதா?
முயற்ச்சி செஞ்சி கண்டுபிடிச்சிட்டீன்னா 21-ம் நூற்றாண்டு புத்தர் நீதான்.